Archief

Zwanger hoofd

Datum: Friday, 16-07-2004

16:19 Wauw! Ik word gewoon een beetje bang voor mezelf eigenlijk. Zoveel mood swings de laatste tijd! Nu ben ik natuurlijk nooit het toonbeeld van stabiliteit geweest; dat is zelfs in mijn stukjes duidelijk te merken. Maar wat ik nu produceer aan humeurtjes en buien, is echt briljant! Gisteren in de stad was geen succes. Natuurlijk was het fijn om Katja te zien en de avond begon ook mooi, maar na een uurtje of twee leek de koek gewoon op. Alsof er een heuse Harry-Potter-Dementor binnenkwam en alle blijheid uit me zoog. Ik vind het niet zo fijn om niet blij te zijn, raak er zelfs een beetje van in paniek. Die paniek die nekt me. In paniek kan ik mezelf voor gek zetten zoals geen ander dat zou kunnen. Ik praat dan onzin tegen vreemden, ga teveel drinken, doe onverstandig. Gisteren heb ik zelfs een voicemail ingesproken, terwijl ik maandag nog – in een zelfde stemming - tegen diezelfde voicemail verhaalde dat ik geen contact meer zou zoeken… Lekker hoor Arwen! Waarom doe ik dit? Waarom gaat dit zo? Ik heb nauwelijks bagage, het leven lacht me tegemoet. Waar ben ik in vredesnaam zo bang voor? Dit weekend een herkansing met Maarten. Het gaat gewoon helemaal gezellig worden. Zonder gedoe. Swingen mag alleen op muziek! Xxx

Orde

Datum: Thursday, 15-07-2004

07:45 Eindelijk ben ik eens toegekomen aan wat achterstallige huishoudelijke zaken. Ik ben nog lang niet klaar hoor, maar de administratie zit tenminste weer mooi geordend in mapjes, alle foto’s worden langzaam maar zeker in een album geplakt, ik kook iedere avond een maaltje en zelfs het aantal uren slaap per nacht is best schappelijk. Het bijna zeshonderd pagina tellende boek ‘De verborgen Geschiedenis’ van Donna Tart is bijna uit en daarna liggen er nog een paar boeken te wachten tot ik ze gelezen worden. Het is lekker om even een paar dagen op mezelf te zijn; dat het stil is als ik mijn mond houd. Vanochtend ben ik om zeven uur begonnen met werken, vanavond ga ik alleen even een wijntje drinken en trutten met Katja. Dit weekend wordt het leuk met Maarten, maar verder houd ik het rustig. Even genieten van mezelf en van een evenwichtigheid die stiekem weer zijn neus om de hoek steekt. Liefs!!

Massavernietiging

Datum: Tuesday, 13-07-2004

15:59 Gisterennacht heb ik in de kroeg een papiertje volgekrabbeld met aantekeningen. Ik was van plan om er een verhaaltje van te maken, maar nu ik het zo lees, weet ik niet zo goed wat ik ervan moet maken. Hier dus de basis van alle verhaaltjes (zelfs de opmaak is overgenomen)... Maak er maar wat van, haha! Massavernietiging mannen vrouwen kroegen zoektocht aftasten kijken Besluiten Spijt Kennelijk veranderen bepaalde dingen nooit. Jacht blijft. Zit in de mens. Vriendin kamer binnen \'Kennelijk wil ik altijd jagen. Ik kan gelukkig zijn met één, maar blijf altijd op zoek.\' Prachtig! Kroegleven vergaat nooit Jacht vergaat nooit Voel me als Carry in Sex and the City observerend Lachend Stuntelend Als nooit tevoren voel me vrouw Dus! Kus

Het vervolg van de criticus...

Datum: Monday, 12-07-2004

15:44 De eerste keer dat ik het bestaan van mijn criticus aanhaalde, vertelde ik hoe deze stem op vakantie werd gestuurd. Ik moest het maar even stellen zonder die altijd oordelende stem in mijn hoofd. Dat is nu bijna een maand geleden en het leven ‘zonder’ is me tot nu toe goed bevallen, al blijkt de stem van de criticus ook best wel eens welkom. Wat doe je in vriendschappen bijvoorbeeld? Ik lijk in vriendschappen alleen maar vanuit gevoel en behoefte te handelen. Is een kritische blik op z’n tijd dan juist niet goed? Vriendschappen zijn verslavend. Niets heerlijker dan met vrienden borrelen en kletsen. En dan de warmte die je van sommige vrienden ontvangt, die is onvervangbaar. Iedere vriend is uniek en brengt iets anders waardevols; ik hoop dat ik op mijn beurt ook dingen geef. Maar juist in vriendschappen… een gebied dat zo puur zou moeten zijn, blijkt een beetje kritiek voor mij onmisbaar. Van sommige mensen vraag ik me af waarom ze in mijn leven zijn. Momentvrienden zal ik ze noemen. Mensen die alleen maar leuk zijn als ze bij je zijn. Daarop teer ik dan en daarom investeer ik dan en ‘wat een fijne mensen ken ik toch’, denk ik dan. Laat ik de criticus hier zijn gang gaan, dan neemt hij de gloed onverbiddelijk weg en wijst hij me erop dat ik maar eens wakker moet worden. ‘Jij hebt die mensen niets te geven Arwen’, zou hij zeggen ‘Zij hebben jou niets te bieden en zij hoeven die troep die jij ze aanreikt niet!’ Mijn criticus zou me vertellen dat ik mijn ziekelijke behoefte naar vriendschappelijke warmte eens aan de kant moet zetten en me moet richten op mensen die echt belangrijk zijn. Ik besef dat ik dit ter harte moet nemen. Balen!

Heimwee naar de toekomst

Datum: Friday, 09-07-2004

09:54 Melancholie betekent volgens het woordenboek hetzelfde als droefgeestigheid, zwaarmoedigheid, hetzelfde als weemoed. Weemoed wordt gedefinieerd als een zacht treurige gemoedstoestand. Ik dacht eigenlijk dat het woord melancholie ook een soort van heimwee zou betekenen. In dat geval had ik nu een stuk geschreven over melancholie… een prachtig woord. Ik kreeg vanochtend weer eens de volle lading regen op mijn hoofd toen ik naar het station fietste. Toen ik goed en wel in de trein zat, was er geen draadje meer aan me droog. Het maakte me niet zoveel uit. Het liefst had ik een warme kop thee gekocht en was ik met de trein meegereden tot aan het einde van de wereld, kijkend naar het voorbijtrekkende landschap; groen, somber en mooi. Alles in me heeft respect voor deze aanblik, zelfs mijn gedachtepatronen lijken zich aan te passen. Knagende gedachten verdwijnen naar de achtergrond en maken plaats voor mijmeringen. En waar mijn gedachten vaak over vroeger en nu gaan, gaan mijn mijmeringen over de dag van morgen. Ik heb heimwee naar morgen: een heerlijke heimwee die goed past in het nu. Het is díe heimwee die ervoor zorgt dat ik mezelf iedere dag weer vol vertrouwen mee naar de toekomst neem. Morgen is heerlijk, morgen is mooi, nu is fantastisch en ik hou van regen!! Liefs, Arwen

Spook in m'n kast !!!

Datum: Monday, 05-07-2004

12:07 Ik kon niet slapen vannacht. Als een klein kind heb ik liggen bibberen in mijn bedje. Ik durfde mijn ogen niet open te doen, niet met mijn rug naar de kamer te liggen en mijn handen niet boven het dekbed uit te steken. Ik lag, stikkend van de hitte met het dekbed tot aan mijn kin, te bedenken hoe belachelijk kinderachtig ik aan het doen was… maar het hielp niets. Ik was bang en ik bleef bang. Bang voor een krokodil onder mijn bed, bang voor een boze meneer in mijn kamer en bang dat ik dood zou gaan. Mijn hart klopte in mijn keel en steeds als ik in slaap dreigde te vallen, schrok ik van niets en was ik weer klaarwakker. Als klein meisje bonsde ik altijd hard op de muur van mijn slaapkamer als ik bang was, wetend dat aan de andere kant mijn ouders sliepen. Binnen tien seconden stak dan het slaperige hoofd van mijn moeder om de deur. Ze was altijd bereid om de spoken te verjagen, zodat ik weer lekker slapen kon. Vannacht heb ik nog even overwogen om bij mijn overbuuf aan te kloppen, misschien dat zij wel te porren zou zijn voor een onschuldig kopje thee. Na enige tijd overwegen, heb ik dat plan maar laten varen. Lezen, tv kijken, iemand bellen of sms’en? Van bang begon ik me langzaam alleen maar alleen te voelen en alleen zijn kan ik wel hebben. Uiteindelijk dus toch nog een paar uurtjes slaap gepakt. Gelukkig. Nachtmerries zijn voor mij de orde van de nacht, maar die rare wakkere angsten zijn me tamelijk vreemd. Zou slaaptekort er iets mee te maken hebben? Ik heb best een beetje teveel lol gehad de laatste tijd, wat teveel gedronken en wat te weinig geslapen. Hmmm… dit wordt een rustige week. Liefs, Ar

Luc gefeliciteerd!!

Datum: Monday, 05-07-2004

12:02 Luc wordt groot! Transformeerde hij twee maanden geleden van klein kereltje in grote broer. Vandaag wordt hij al twee!! Gefeliciteerd! *blaast op toeters en zwaait met balonnen* Dikke kus!

Hankelijkheid

Datum: Thursday, 01-07-2004

10:42 Disclaimer: Dit is niet geschreven uit frustratie, haha! *knipoogt naar Maarten* Liefde, sigaretten, succes! Allemaal zaken die je kunnen laten opbloeien, maar als je niet uitkijkt, zijn het ook zaken die je kunnen verlammen!! Hoe bang kun je zijn om in de steek gelaten te worden door mensen of je geluk? Uit angst zijn zelden wijze plannen voortgekomen. Afhankelijkheid, afbankelijkheid, afmankelijkheid… Ik houd niet zo van het woord en al zeker niet zo van haar betekenis. Het bindt je zo! Wanneer je afhankelijk bent van wat dan ook, worden je gedachten veel te vaak bepaald door dwangmatige behoeften; behoeften die vaak niet eens écht van primair belang zijn voor je levensgeluk. De afgelopen maanden heb ik me erg afhankelijk gevoeld en dat maakte me niet vrolijker. Ik was juist zo blij met het gevoel dat de wereld groots en wijds aan mijn voeten lag. Maar zoals altijd, het moment waarop ik te hard ga willen, lijkt de wereld zich als een vacuüm om me heen te sluiten. Foute boel! Ik wil mijn waarde niet meer in de handen leggen van anderen. Ik trek mijn eigen plan wel! En die sigaretten, die gaan de prullenbank in! Dikke kus! Ar

Toscaans!

Datum: Tuesday, 29-06-2004

09:34 Er is niets, niets zo heerlijk als een avondje lekker tafelen!! Ik ben er weer eens helemaal van verzekerd dat stoppen met ballet voor mij wel goed is geweest. Diëten is het niet hoor! Constant letten op je lijn, bezig zijn met calorieën tellen…*bibbert* Gisteren samen met Rutger uit eten geweest in een fantastisch Italiaans restaurantje in het centrum: Bocaccio. Zo lekker! Gewoon lekker eten, praten, wijntjes drinken, nog wat meer eten en een heerlijke whiskey toe. Hmmmm en die zongedroogde tomaatjes met knoflook… Goed, het is nu half tien ’s ochtends geweest; hoog tijd om aan het werk te gaan. Dus bij dit pootje laten we het maar voor vandaag. Groetjes!!!

Egoleven!

Datum: Friday, 25-06-2004

09:42 Goedemorgen! Eindelijk weer eens een uitgeslapen Arwen achter de pc. Het stapgedrag van de afgelopen tijd is iets te overdreven geweest, dus een paar dagen ‘vroeg naar bed’ waren erg welkom. Wat kun je je een ander mens voelen na een aantal uren slaap zeg! Gisteren sprak ik met mijn redelijk uitgeputte zus. Twee kinderen is niet niets natuurlijk. Terwijl we aan het bellen waren, sprak ze Luc vermanend toe (ze was aan het koken en Luc nam van alle schijfjes komkommer die ze gesneden had één hapje), terwijl Jurren, zijn stemgeluid oefenend, luid en duidelijk door de babyfoon te horen was. Een gezin! Oeff, leuk hoor!! Haha! Ik vind het knap. Moet je zien hoeveel vrijheid je eigenlijk hebt als je nog niet aan de man en kinderen bent begonnen. Je kunt je leventje compleet rondom je zelf bouwen. Je eet waar je zin in hebt, wanneer je daar zin in hebt. Je gaat pas naar huis als het echt nergens meer leuk is. En thuis, met een telefoon en een deurbel die uitgeschakeld zijn, waan je je alleen op de wereld. Egoleven! Bestaat dat werkwoord? Het is in ieder geval wel van toepassing op het vrijgezelle en kinderloze bestaan. Later als ik groot ben, zou ik ook best kids willen. Ik hoop dat het lot me gunstig gezind is en dat dat ook allemaal gaat gebeuren. Als ik mijn zus zo hoor en bezig zie, lijkt het de vermoeidheid meer dan waard. Maar voorlopig nog niet. Nog even een flink aantal jaartjes timmeren aan mijn eigen weg en dit weekend nog even genieten van mijn zelfverkozen eenzame opsluiting. Xxx

Wie de bal kaatst...

Datum: Tuesday, 22-06-2004

15:15 Niet-gesprekken! Waarschijnlijk is het koetjes-en-kalfjes-gesprekken-voeren de meest populaire manier van communiceren. Maar het niets zeggen tijdens een gesprek, dat best nuttig is om te voeren, is ook best een veel gebruikte communicatie wijze. ‘Waar zullen we vandaag naar toe gaan?’ vraagt de één, op zoek naar een antwoord. ‘Sja, ik weet niet. Waar wil jij naar toe?’ balt de ander terug. ‘Mij maakt het echt niet uit, ik vind alles leuk. Heb jij geen voorkeuren?’, zegt de één weer. ‘Nee, niet echt. Zeg jij het maar,’ antwoordt de ander en het balletje ligt weer bij persoon nummer één. ‘Ja, ik weet het niet,’ zegt deze schouderophalend. ‘Ik ook niet…’ besluit de ander. Ken je dat soort gesprekken niet? Hoeveel zouden we er daar nou van voeren in een mensenleven? Zes zinnen en geen stap verder. Dat klinkt als regelrechte verspilling van energie, tijd en adem. Weten we vaak echt niet wat we willen zeggen? Of durven we gewoon niet zo goed? Is het eigenlijk, ongeacht hoe goed je je gesprekspartner kent, best eng om te zeggen wat je wilt? Er kan immers altijd een afwijzende reactie volgen op jouw goede idee!! Wie de bal krijgt… wil ‘m zo snel mogelijk weer kwijt! Dat is wat de praktijk uitwijst. Terwijl (jaja, een wijze quote uit de film Kate & Leopold) je eigenlijk blij zou moeten zijn als de bal aan jouw zijde ligt. De bal hebben, betekent dat jij een keuze mag maken. Je mag aangeven wat jij wilt! Denkmaterie… iets waar ik iets mee wil doen en een overpeinzing die ik niemand wilde onthouden. Groetjes, Arwen

Maandag!

Datum: Monday, 21-06-2004

10:01 Een weekendje heerlijkheid was het wel!! Wat heerlijk om Carla weer te zien en om ouderwets bij te babbelen. Zaterdag hebben we de hele dag in de sauna doorgebracht. Wat hebben wij daarvan genoten! Er waren verschillende sauna’s, dompelbaden, stoombaden en een heerlijke tuin waar we in de zon hebben liggen bakken (met een knalrood velletje als gevolg). Tussendoor kreeg ik nog een telefoontje van het thuisfront met de boodschap dat ik geslaagd ben voor mijn geschiedenis examen. De zaterdag kon niet meer stuk! Maar ook de zondag was fijn. Aan het einde van de ochtend zijn we vanuit Rotterdam naar Hoek van Holland gereden, waar we een tijdje over het strand hebben gebanjerd. Hierna was het tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan. Thuiskomen is altijd raar na zo’n weekend weg-van-alles. Hoe ver weg je leven ook even leek, thuisgekomen blijkt alles nog bij het oude te zijn; zelfs het gevoel dat aan je leven gekoppeld is lijkt ongewijzigd. Vanochtend is het heel even door de zure appel heen bijten dus. Even keihard aan het werk gaan en hopen dat alles snel weer beter voelt, dat er weer veel is om om te lachen en dat sommige dingen vergeten zijn. Xxx Arwen

Ik wil, ik wil wat ik niet wil

Datum: Friday, 18-06-2004

09:32 Soms lijkt er een belachelijk groot verschil te zijn tussen dát wat je wilt en dát wat je uiteindelijk doet. Wat is dat? En waarom? Is wat je wilt dan toch niet wat je echt graag wilt en is dat wat je doet hetgeen waar je hart oprecht naar uitgaat? Het gebeurt me zo vaak dat ik me voorneem iets op een bepaalde manier aan te pakken en er vervolgens toch voor lijk te kiezen een totaal ander pad te bewandelen. Hoe heet dat stemmetje dat afwijkt van datgene dat jij hebt besloten? Laatst, in een gesprek, werd me gevraagd of ik die stem kon benoemen. Was het een lieve stem, of meer een criticus…? Vrij stellig kon ik antwoorden dat het een criticus was. Het is immers een stem die bij alles wat ik van plan ben, vraagt: ‘Zou je dat nou wel doen?’ en bij alles wat ik gedaan heb, zegt: ‘Ja… niet echt slim hè?’. En daarmee zorgt mijn criticus – in plaats van dat hij me helpt – ervoor dat ik ontzettend in de war raak als ik een stap moet zetten en nooit écht tevreden kan zijn met dat wat ik heb gekozen. ‘Jouw criticus moest maar eens op vakantie’, zei mijn gesprekspartner, ‘naar Drenthe, in een hutje op de heide. En probeer jij dan maar eens te voelen wat je écht wilt.. diep van binnen wilt. Niet meer oordelen; alleen maar voelen.’ Geen gemakkelijke opgave, maar zeker worth a try. En ook best een beetje beangstigend, want heb je je criticus niet nodig om met beide benen in de realiteit te blijven staan? De grenzen van mijn realiteit zijn toch al zo vaag, haha! Goed! Vanavond naar Carla voor een paar dagen heerlijkheid. Fijn weekend!! Liefs, Ar

Ben er klaar mee!

Datum: Tuesday, 15-06-2004

13:18 ‘Enough, enough now!’ Ik geloof dat dat ongeveer de woorden zijn die Mark, een personage uit Love Actually, tegen zichzelf spreekt op het moment dat hij zijn nog één laatste zegje gedaan heeft. En dat zijn ook de woorden die ik gisteren tegen mezelf sprak voordat ik ging slapen. Bravo!! Ik heb er weer een ouderwets zooitje van gemaakt. Ik weet nu wel dat ik dat kan. Nu is het tijd om te kijken wat er nog overeind staat. Kan ik ze op mijn werk nog een beetje blij met me maken? Houden mijn vrienden nog van me? En het allerbelangrijkst… neem ik mezelf nog een beetje serieus? Ik denk het wel. Ik denk dat ik op al deze drie zaken positief kan antwoorden. Iedereen heeft wel eens struggles, het is bijna grappig om te zien hoe je bijna kunt verdrinken in je eigen kleine sores. Dus het is klaar nu! Vanavond lekker eten met Janneke, morgen borrelen met Katja en vrijdag in de trein naar Carla. Leuke dingen! Verdorie ik leef! Dikke kus! Arwen

Een schreeuwend hart dat zweeg!!

Datum: Friday, 11-06-2004

12:12 Stel nou dat ik iets aan mezelf zou mogen veranderen - dacht ik terwijl ik voor de spiegel stond - wat zou dat dan zijn? Normaal gesproken zijn er wel dingen aan mijn uiterlijk die ik liever anders zou zien; dit keer niet. Voor het eerst sinds tijden zou ik veel liever dan iets veranderen aan mijn lijf, mijn innerlijk onder handen nemen. Mijn gevoel met name. Wat een zooi! Een grote kluwen van gedachten, dromen, angsten… geen idee waar zich een begin of een einde bevindt. Een schreeuwende onrust! Ik geloof dat geluk een keuze is. Sterker nog, ik denk dat bijna alles in het leven een keuze is. Zo bepaal ik ’s ochtends zelf wat voor een gezicht ik de rest van de dag zal dragen. Bepaal ik zelf of ik die chagrijnige bui zijn ruimte gun, of dat ik het omvorm tot iets fleurigs en gezelligs. En ik bepaal zelf waar ik een succes van maak en waar ik genadeloos zal falen. Natuurlijk is het leven wat je gebeurt, maar je speelt er zelf op in. Hoe? Daar ben je vrij in. Daar voel ik me in ieder geval vrij in. Daar voelde ik me althans vrij in. Volgens mijn eigen theorie zou die schreeuwende onrust dus een keuze zijn. Waarschijnlijk wel. Waarschijnlijk zou het wel beter gaan als ik beter voor mezelf zorgde: op tijd naar bed, gezond eten, sporten.. Het gaat vast beter als ik stop met zo verliefd zijn op onmogelijk persoon! Ik weet niet of ik dat wil; weet überhaupt nooit zo goed wat ik wil! Maar ik voel nu meer dan ooit dat dat alle mooie keuzes moeilijk maakt. Iedere dag is een cadeau en ik ben er momenteel niet zo blij mee als ik zou moeten zijn. Dat maakt me verdrietig en dát maakt me in de war. Sip en warrig zijn overduidelijk gemoedstoestanden waar ik niet mee uit de voeten kan.

Binnenstebuiten

Datum: Wednesday, 09-06-2004

09:31 Nog meer stiltes in Melianland… Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even achter mijn pc’tje kruip met de intentie om een nieuw stukje te schrijven. Maar op die momenten lijkt mijn hoofd leeg, mijn vingers willen niet; eigenlijk gebeuren er ook niet veel typwaardige dingen in mijn leventje momenteel. Laatst hoorde ik van iemand die wat op de site had rondgekeken dat hij vond dat ik voornamelijk schrijf wat ik doe en niet zozeer wat ik voel. Misschien heeft hij wel gelijk. Als ik teruglees, lees ik over reizen en over op de bank kruipen, over het weer en over vriendinnen… Zou het ook niet raar zijn, als ik nog meer in detail in zou gaan op wat er zich allemaal in mijn hoofd afspeelt? Is dat niet te intiem, te ongemakkelijk? Schrijven vind ik heerlijk. Die lettertjes die op mijn scherm verschijnen bij iedere toetsaanslag die ik doe; de inkt die langzaam letters vormt bij de beweging van een pen… Woorden worden gevormd. Voor mij woorden met betekenis. Wat ik hier doe, met Melian, vind ik wel eens moeilijk. Mensen lezen me… Wie? Geen idee. Wat vinden ze er echt van? Geen idee. Hoe ver mag, kan en wil ik jullie meenemen mijn koppie in? Geen idee! De laatste tijd gebeurt er meer in mijn binnenwereld dan in mijn buitenwereld. Vandaar de stilte. Ondertussen blijf ik iedere dag achter mijn pc kruipen en wacht ik af… Liefs!

Examen

Datum: Tuesday, 25-05-2004

14.33 Een grote dag vandaag!! Ik mocht mijn Centraal Examen geschiedenis doen! Eindelijk weet ik nu ook hoe het is om zo’n grote zaal binnen te lopen en om aan zo’n tafeltje te zitten met een eigen examenkaart die al aan de rechterbovenhoek van het tafelblad op me lag te wachten. Leuk hoor! Om negen uur precies mocht ik dan beginnen met het spuien van mijn kennis. Alles wat ik ook maar wist over de industriële revolutie heb ik opgeschreven en over de Nederlandse Dolle Mina’s en van Agt heb ik ook een heel verhaal verzonnen. Ben benieuwd wat het me op heeft geleverd. Eerlijk is eerlijk.. mijn voorbereiding was niet fantastisch en een cijfer onder de zes lijkt me meer waarschijnlijk dan een cijfer erboven, maar leuk was het wel. En dat telt ook best voor iets! *knikt vol overtuiging* En nu dan weer op mijn werk, in het gezellige kantoortje en achter mijn pc. Hier ga ik verder met die dingen doen waar het voor mij nu werkelijk om draait: verantwoordelijkheid nemen en stapels werk verzetten! Dat heb ik de laatste tijd veel te weinig gedaan! Knuffels, Arwen

Het leven is geweldig

Datum: Monday, 24-05-2004

14.34 Het is alweer even geleden ik voor het laatst een nieuw berichtje schreef. Michel, die de site iedere keer weer van mijn nieuwe tikseltjes voorziet, was op vakantie en daarbij was de inspiratie ver te zoeken… ‘Schrijf maar 50 redenen op waarom het leven zo geweldig is.’, zei Rutger, na mijn beklag over het inspiratietekort. Vandaar… Het leven is geweldig, omdat de zon iedere dag weer opkomt het inademen van frisse lucht zo lekker is er zoveel mogelijkheden zijn de wereld aan je voeten ligt lachen zo geweldig is overal vrienden te vinden zijn je zoveel gedachten kunt denken je zo blij kan worden van gras onder je blote voeten wijn zo lekker is het niet eeuwig duurt vers brood zo zalig ruikt je nooit weet wat morgen brengt het je uitdaagt alles eruit te halen wat erin zit het je in staat stelt om te voelen er zoveel van is je het geluid van de vogels hoort de wereld zo mooi is het vol zit met paradoxen omdat overal liefde is eten met vrienden zo gelukkig kan maken het bij kaarslicht minder hard is je omringd wordt door muziek er mensen zijn je steeds weer beseft dat iedere dag een cadeautje is de wolken nooit hetzelfde zijn alles altijd ontwikkelt niets zo bijzonder is als nieuw leven je zoveel mag en zo weinig moet alles begint in onschuld je een televisie uit kunt zetten wonderen bestaan er altijd wel houvast in de chaos is je nooit ophoudt met leren we de gave hebben gekregen ons uit te drukken aanrakingen zo fijn zijn herinneringen bestaan een regenbui zorgt dat het zo lekker ruikt buiten we mogen dromen mensen vaak meer geduld met je hebben dan je zou mogen vragen boos zijn soms zo lekker is het soms pijn doet je geuren nooit vergeet je af en toe mag slapen dansen alles leuker maakt we leven kunnen maken stilte zo veelbetekenend kan zijn de mooiste dingen vaak als verrassing komen iedere dag een nieuw begin is koude wind in je gezicht je zo leven laat voelen we allemaal toch gewoon maar wat doen je altijd weer meer kunt dan je denkt je soms zo trots kunt zijn op hoe je het doet je eigenlijk alleen bent je mag zijn wie je wilt zijn je je kunt profileren vakanties zo geweldig zijn het kan voelen als je meest dierbare bezit herinneringen een individueel leven overleven je fouten mag maken je mag spelen iedere ochtend in het weekend begint met een ontbijt het ons biedt wat we nodig hebben dat is wat je wint, als je overleeft kerkklokken zo mooi klinken er als je moet plassen, altijd wel ergens een wc is beneveld zijn soms zo goed is je lief kunt hebben Xx Arwen

Fysio String Fysio

Datum: Friday, 07-05-2004

14.34 Ken je die waarschuwingen van moeders? ‘Zorg dat je altijd schoon en mooi ondergoed draagt en draag geen sokken met gaten erin! Je weet maar nooit! Als je een ongeluk krijgt en je belandt in het ziekenhuis; wil je er wel een beetje uit zien!’ Ik wuif dat altijd een beetje weg. Als ik een ongeluk zou krijgen, lijkt het laatste waar ik me druk om zou maken me wel of ik leuk ondergoed aan heb. Daarbij heb ik niet altijd zin om nieuwe sokken te kopen; een beetje dun bij de hielen mag best en ook een string met een los draadje of een los elastiek kan soms nog best. Gisteren werd ik gestraft voor mijn laksheid op dit gebied. Was ik ’s ochtends, ondanks pijn in rug, nog vrij mobiel, ’s middags was bewegen onmogelijk en dus werd het hoog tijd voor een bezoekje aan de fysiotherapeut. Ik was opgelucht dat ik dezelfde dag nog terecht kon. De fysio is gesitueerd in Haren, de plaats waar ik werk. Lekker dichtbij en collega Muriël bood lief aan om me met de auto te brengen. Mooi geregeld allemaal. Vlak voor vertrek drong alleen wel het vervelende feit tot me door, dat ik mijn meest afzichtelijke string aan had; zo eentje die qua uiterlijk beter dienst zou doen als poetsdoek. Blokken die gedachte! Verhelpen van last van rug is belangrijker dan elegant voor de dag komen tenslotte!! Het lukte aardig. Ik naar fysio, fysio zou mij helpen met rug, ik strompel naar binnen en waanzinnig knappe man staat voor mijn neus (fysio’s zijn toch oude rare mannetjes?), schaamrood op kaken, gedachten naar string… Ging dat te snel? In het kort komt het er op neer dat bij het zien van dit prachtexemplaar van een fysiotherapeut, ik had gewild dat ik wat beter naar mijn moeder had geluisterd!!! Ik vertel dit om jullie te behoeden voor soortgelijke genante situaties. Zorg dat je altijd mooi ondergoed draagt en draag geen sokken met gaten erin! Je weet maar nooit! Als je door je rug gaat en je belandt bij de fysio; wil je er wel een beetje uit zien!! Xx Arwen

Feestgedruis!

Datum: Tuesday, 06-05-2004

11.18 Wat een feestdagen allemaal! Een kort verslag: Vorige week donderdag (koninginnenacht) was het heel gezellig biertjes drinken met Janneke. We hebben zo gelachen toen ze me op allerlei wijzen een feestje van haar studentenvereniging probeerde binnen te smokkelen. De mensen bij de deur waren onverbiddelijk: Ik was niet geïntroduceerd, dus mocht ik er niet in. Zelfs kinderachtig op het raam kloppen om te vragen of iemand de zij-ingang wilde openen, bracht ons geen succes. Maar goed, twee mutsen zouden geen twee mutsen zijn als ze niet uiteindelijk toch zouden slagen in hun naar-binnen-sluip-poging. Gelukkig was het gezellig, want zoals Janneke al zei: “Na al die moeite zou het jammer zijn als het niet gezellig zou wezen.” Koninginnedag zelf was een hele rustige dag. Een bezoekje van mijn ouders, een concertje van Ilse de Lange met Kat en Daniëlle… daarna was ik al gauw weer op mijn kamertje te vinden. Gek he? Hoe je op die echte feestdagen soms juist geen zin hebt in al die drukte. Rutger, die dag teruggekomen uit New York, kwam ’s avonds ook nog even langs. Fijn om hem weer te zien. Wat dat betreft voel ik me net moeder kip af en toe… iedereen mag overal naar toe en lekker doen waar ‘ie zin in heeft, maar mevrouw kakel is altijd het meest in haar sas met haar vrienden in de buurt! *geneert zich een beetje* Zaterdag en zondag werd ik vereerd met een bezoekje van Esther. Het was de eerste keer dat ze een heel weekend langs kwam, maar zeker voor herhaling vatbaar. We hebben gedanst, gekletst en op zondag lekker aan de bar gehangen en naar een life-optreden van een superband geluisterd. En nu… na twee indrukwekkende dagen bij zus, zijn we weer thuis. Wat een belevenis zeg, zo’n verse baby!! Jammer genoeg was ik te laat om de daadwerkelijke bevalling mee te maken, maar goed, dit was ook al heel bijzonder. Ik heb zo moeten lachen om Luc’s reactie. De hele tijd als hij naar Jurren wees, zei hij: “Bibi, aap!” Darwin zou trots geweest zijn op de kleine man, haha! Zelf vertrok ik ook niet met lege handen uit het huis van zussie-lief. Ik ben een fiets rijker!! Eindelijk mobiel! Bij gebrek aan een slot heb ik de fiets gisteravond naar boven getild, zodat ‘ie voorlopig veilig en droog op mijn kamer kan staan. Best trots dat dat zonder kleerscheuren ging, heb alleen nu wel spit en beweeg me voort als oud-oma-figuur. Niet aan denken! Wel fysio bellen! Xx Arwen

Er is een kindeke…

Datum: Monday, 26-04-2004

12.54 Daar is hij dan! Een nieuw jongetje op aard. Hij is gisteren op 4 mei geboren en hij heet Jurren Tristan. Hij is zo mooi, zo lief en zo kwetsbaar nog. Tot voor gisteren was Luc nog het kleine neefje, maar in vergelijking met dit nieuwe kereltje is Luc al zo groot en weet hij al zo veel! De bevalling ging snel. Binnen een paar uur en drie persweeën was er leven. Alexandra maakt het goed. Zij en Jan zijn opnieuw trotse ouders. En ik voel me een waanzinnig trotse tante. *lacht* Welkom Jurren, op deze wondere wereld!! Foto’s volgen snel. Liefs, Tante Ar ;o)

Echt proeven

Datum: Wednesday, 26-04-2004

08.18 Een snelle hap, een vluchtig contact, een haastklus en een afgeraffeld stukje huiswerk… Is dat leven, of is dat gewoon ‘het leven doorlopen’? Ik kan me zo blij voelen als mijn agenda vol staat met bergen afspraken! Wauw, wat voel ik me dan succesvol; alsof de wereld aan mijn voeten ligt. Dat gevoel vraagt om meer en vaak ga ik alles na verloop van tijd een beetje overdrijven. Geen weekend meer thuis, tijdens de ene afspraak alleen maar denken aan de volgende date – Hoe lekker het ren-en-vlieg-gevoel ook is, op momenten van bezinning, moet ik altijd weer concluderen dat ik waarschijnlijk meer het-meisje-van-rustig-aan ben. Baal ik daarvan? Ja, soms wel! Zou ik echt anders willen zijn? Nee, dat niet! Vanochtend werd ik wakker met een Emile Ratelband-achtige stem in mijn hoofd: ‘Maak van je zwaktes je kracht!’ Wanneer heb ik voor het laatst écht genoten van de weg die ik bewandel. Concluderen is makkelijk; ik weet dat ik gelukkig ben en ik geniet ook! Maar ik bedoel écht proeven!! Dat je op kunt gaan in een moment en dat er dan ook niets anders is dan dat moment. Een tandje terug en net iets meer ervaren. Volgens mij past dat beter bij me. Dus dat gaan we proberen. Nog meer genieten! *nipt aan thee* Liefs, Ar Lieve Maart, ik stuur alleen maar goede vibes de kosmos in en hoop zo hard als ik maar kan hopen dat het iets mag helpen. In gedachten knuffel ik je nu helemaal plat!!

Lekker weekend!

Datum: Monday, 26-04-2004

09.16 Weer een weekend voorbij! En wat voor een weekend!? Het zonnetje scheen alsof het zomer was en Carla kwam ook nog gezellig een nachtje over… Altijd gezellig natuurlijk! Al moesten we wel concluderen dat we steeds saaier worden met z’n tweeën. Toen ze vrijdag arriveerde, zaten we al te gapen en na een drietal kroegjes zaten we weer thuis, om vanuit bed een dvd’tje te kijken. Niet dat ik er erg veel van heb gezien, want om half elf lag ik natuurlijk te slapen; Carla niet veel later. Zijn we te druk?! Worden we oud? Of zijn we gewoon lui? Ik vrees dat het laatste de waarheid het meest benadert. De volgende dag hebben we onze sufheid moeten compenseren, dat begrijp je. Bewijsdrang heet zoiets, haha! Dus we kochten een tweetal toegangsbewijzen tot de grote Groningse trots op de Grote Markt: de Martinitoren. Deze toren vroeg er gewoon om om eens beklommen te worden! Ik zal er niet om liegen… kvind het toch best wel eng; op zo’n smal trappetje naar boven, vooral wanneer er tegenliggers zijn. Maar we kwamen boven en het uitzicht was prachtig. Koninginnedag wordt dit jaar uitgebreid gevierd in Groningen, dus de stad was mooi versierd en van bovenaf zag dat er natuurlijk super uit! De zondag heb ik met mijn paps op mijn kamertje doorgebracht. Samen hebben we de kast in elkaar gezet (samen betekent dat vooral mijn paps zich met de kast heeft bezig gehouden, terwijl ik kartonnen dozen verscheurde), dus het huisje nadert langzaam maar zeker zijn voltooing. Jippie! Knuffel, Arwen

Dubbelzijdige Zelfstandigheidsafdruk

Datum: Monday, 19-04-2004

08.46 Wat is de wereld ’s ochtends toch anders dan ’s avonds. Toen ik vanmorgen in de bus naar mijn werk zat, zag ik niets anders dan blije, slaperige mensen, bloesem in de bomen en tulpen in het veld. Eén en al vrolijkheid. Genoeg reden om het stukje dat ik gisterenavond schreef, rechtstreeks de prullenbak in te gooien… En dat doen we dit keer maar eens niet! geschreven zondag 18 april 23.48 Daar zit ik dan. Omringd door de eerste lading eigen spulletjes, een Palmpje binnen handbereik en op de achtergrond Robbie W. die zijn leven bezingt. Dit is eigenlijk pas de eerste avond dat het écht tot me doordringt dat ik weer alleen ben. Echt alleen. “Fijn hè? Weer zelfstandig!”, is een zin die ik de laatste tijd vaak gehoord heb en ik tot nu toe altijd bevestigend beantwoordde. Terecht! Het is ook fijn. Wanneer je bijna zeven jaar min of meer je eigen boontjes hebt gedopt en je een sociaal leven leidde, is het aanvankelijk best een opgave om weer thuis te wonen. Opnieuw op jezelf zou een opluchting moeten zijn. En toch voelt alles op dit moment dubbel. Mijn mams voelt mijn twijfels; ze vraagt dan ook regelmatig of ik er moeite mee heb om weer weg te gaan. Het is nu eenmaal zo dat het afgelopen jaar één van de beste jaren uit mijn leven is geweest. Dit jaar kende misschien wat minder van de –voor mij kenmerkende pieken, maar ook véél minder dalen! Tevens was het een constructief jaar. Vandaag bladerde ik door mijn nog-altijd-niet-ingeplakte foto’s en bij het zien van al die oude gezichten en mezelf in al die fases, besefte ik me hoe bang ik eigenlijk ben om aan dit nieuwe avontuur te beginnen… Fouten maken mag, maar ik wil nooit meer iets verknallen en ik weet niet zeker of ik het allemaal wel kan in m’n eentje --- Liefs, Arwen

Alles of Alles

Datum: Friday, 16-04-2004

12.03 Aaaah!! Wat is het toch moeilijk om te kiezen! Ik ben de verwezenlijking van het kind dat graag alles ondervindt. Alles! Dus ‘either – or’, dat willen we niet. ‘En’ is het codewoord! Gisterenavond heb ik mijn eerste echte Groningse terrasje van dit jaar gepikt; samen met Janneke. Weliswaar een verwarmd terras, maar dat had zeker z’n charme. Lekker keuvelen met een drankje erbij, terwijl je de voorbijgangers bijna aan kunt raken en je gezicht steeds roder brandt door de hitte van straalkachels. Natuurlijk was het weer veel te leuk, tegen de tijd dat ik eigenlijk naar huis zou gaan, werden er zelfs nog twee vrienden bij gebeld en zaten we gezellig met z’n vieren. En dan gaat je geweten spreken: ‘Aaaarrrrweeeeeennnnnn… zoouu jjeeee niieeettt nnnaaaarrrr huuiiiss gaaaaaannnnn?!’, spookte het door mijn hoofd, terwijl een ander stemmetje aan de lopende band een staccato ‘Nee hoor, hoeft niet, nee hoor, hoeft niet!’ dreunde. Je weet dat je moet werken, je weet dat je moe bent, je weet dat het langer blijven je avond niet per definitie meerwaarde geeft en toch is het moeilijk om je spullen te pakken en te gaan. Ik wil op die momenten blijven en tegelijkertijd ook zo graag verstandiger zijn dan dat. En zo gaat dat met alles natuurlijk. Zo gaat dat met eten: vreten en toch slank blijven. Zo gaat dat met alcohol: zuipen en geen kater krijgen. En zo gaat dat met leren: leren, maar er geen tijd in steken. Het één mag niet ten koste van het ander. Dat dat wel zo is, maakte me vroeger vaak boos. Het was toch mijn leven?! Inmiddels kan ik de charme van het kiezen wel een beetje inzien, al blijft het moeilijk op avonden als gisteren. Xxx

Land van Bartje 2

Datum: Thursday, 15-04-2004

09.25 Het weekend was boven verwachting goed! Met z’n achten in een huisje bleek toch niet zo’n heel groot probleem. Daarbij had de jongste zus van mijn moeder, Marie-Louise, het weekend ontzettend goed georganiseerd. Hierdoor hebben we ons geen minuut hoeven vervelen en dus hadden we ook geen tijd om elkaar in de haren te vliegen. Het land van Bartje lag in een prachtige bosrijke omgeving en het huis waar we verbleven was ook prachtig. We hadden zelfs een sauna en een zonnebank!!!! Het leukste van het hele weekend was misschien nog wel dat ik mijn nichtje van zes nu eindelijk eens wat langer gezien heb. Wat een lieverd is dat zeg! Al op de eerste dag had ze iedereen in het oor gefluisterd dat ze dacht ‘dat we wel hartsvriendinnen zouden worden’. We hebben getekend, gevoetbald en wedstrijdjes rennen en huppelen gedaan… oja en ons verstopt achter auto’s en kleine keien waar ik zelfs met de grootste moeite niet achter paste! Ze zeggen dat jongetjes nog energieker zijn dan meisjes, dus dat belooft straks wat met die twee neefjes van mij. Hopelijk hebben ze bij spelletjes alleen wel wat meer maling aan de spelregels, want met deze kleine meid verloor ik wel aldoor met hele trieste getallen, haha! Zusje is inmiddels trouwens al een week met zwangerschapsverlof. Neefje twee zal dus niet meer zo lang op zich laten wachten nu. Ging de tijd maar wat sneller, ik kan nauwelijks wachten! Xxx

Land van Bartje :o)

Datum: Friday, 09-04-2004

09.25 Iedere dag als ik in de trein zit en naar buiten kijk, lijkt de wereld een stukje groener te zijn geworden. Spring is in the air! Je kunt het zien, je kunt het ruiken en je kunt het voelen!! Vandaag nog even werken en dan begint het paasweekend alweer. Dit jaar eens niet thuis een lekker ontbijt, maar met de familie in een huisje in de Drentse bossen. Ben benieuwd wat dat gaat brengen. Het gezin waarin ik ben opgegroeid is nooit zo familie-minded geweest, dit is dus een experiment. Stop een jarige oma, je ouders, wat ooms en tantes en twee kleinkinderen een paar dagen in een boerderij en kijk wat er gebeurt. Big Brother all over again! Big Brother, wat hebben we daarvan geleerd? Dat een mens een kuddedier is, maar dat het groepsgevoel ver te zoeken is als je ze laat leven op formaat legbatterij? Of dat mensen een eeuwige drang hebben om te overschreeuwen, die onherroepelijk op escalatie uitdraait op het moment dat die drang niet getemperd wordt? Gisteren vroeg ik me ineens af waarom een mens wel naar de radio kan luisteren, maar vaak niet naar een soortgenoot. Leidt de aanwezigheid van een luisterend oor standaard tot lust naar praten en overtuigen? Leidt dat - wanneer er geen sprake is van gelijkgestemde zielen - niet vaak tot discussies? En is dat niet wat er vaak zo misgaat wanneer familie zich plots gaat wagen aan familie-gedrag? Maar goed, we gaan niet te sceptisch zijn. Misschien wordt het wel hartstikke gezellig!! De kaasfondue en de spelletjes gaan mee, de omgeving is mooi en voor mijn ouders is het hartstikke lekker om er weer eens een weekendje helemaal uit te zijn. Ik hoop op een goede afloop… details volgen! Liefs, Arwen

Why does it always rain on me?

Datum: Wednesday, 07-4-2004

09.30 Gisteren en vandaag is het druilerig buiten; op een lekkere manier mistroostig. Het doet me erg denken aan een jaar geleden in New York. Tijdens die tien dagen hebben we voornamelijk zon gehad en die ene dag dat het zo donker was, hebben we de hele ochtend in de Starbucks gehangen. De atmosfeer die er hing had het meeste weg van melancholisch: mensen die haastig voorbij liepen, geroezemoes, een grote kop cappu en een heerlijke carrotmuffin met veel kaneel… De regen tikte op de ramen, straatverkopers doken diep weg in hun kragen en de eeuwig stilstaand toeterende gele taxi’s. We praatten niet veel die morgen. Toen ik nog aan het Sonsbeekpark in Arnhem woonde, ging ik er op dagen als dit altijd op uit. Lekker naar buiten, onder de plu, niemand tegenkomen en vrolijk neuriën. Of lekker warm in bad liggen, de badkamerramen wijd open, zodat de koele wind binnenkwam en ik de regen kon ruiken… Yup, dit soort dagen zijn mijn dagen! Van die dagen die je toestaan om diep in je eigen gedachten weg te kruipen. Vanmorgen zag ik op het station een duif de trap af lopen. Gek beest. xxx, Arwen

Val nooit in de puttepetut!

Datum: Tuesday, 06-4-2004

09.42 Ik word een verbitterde oude vrouw. Dat denk ik. Waarom ik dat denk? Nou, hier typt een meisje dat alweeeeeer een opleiding heeft stopgezet!! Engels dit keer; de taal waar ik het meeste van houd. Deze keer niet omdat ik het niet leuk meer vond, maar gewoonweg omdat ik de tijd er niet voor over heb. Een bewuste keuze en ik ben ook zeker van plan om dit vak volgend jaar weer op te pakken, maar toch baal ik een beetje van mezelf nu. Het is zo klote als je beseft dat je leven zich steeds binnen een zelfde patroon afspeelt. Je denkt wel dat je nieuwe uitdagingen aangaat en inderdaad – je ondergaat ook wel steeds nieuwe dingen, maar die valkuilen blijven steeds hetzelfde en iedere keer steven ik er weer recht op af! Het lijkt me leuk als ik nu eens in een compleet nieuwe kuil kieper, om vervolgens een nieuwe manier te moeten verzinnen om er weer uit te krabbelen, zodat ik dan vol verbazing terug kan kijken: “Hey, die kuil kende ik nog niet!” Maar goed, het is zoals het is. Geschiedenis maken we af en Engels pakken we wel weer op. En ik moet ook eens leren dat dit best mag gebeuren. Ik mag best een beetje klungelen of het moeilijk hebben met bepaalde aspecten binnen mijn leven. Ik ben niet meteen achterlijk wanneer ik niet het normale pad volg. De baan die ik heb is verdorie goed! De vrienden die ik heb, zijn geweldig! Ik heb een leuk huis, kom uit een lief gezin, maak mooie reizen en wordt bijna altijd vrolijk wakker. En school? Nou ja, daar maak ik dan toevallig een zooi van! En misschien moet ik daar gewoon ook maar trots op zijn, haha! Nee, ik meen het als ik zeg dat ik het echt ontzettend moeilijk vind om te accepteren dat sommige dingen me gewoon niet lukken! En met school is vooral de wetenschap dat het ‘niet lukken’ meer met mijn doorzettingsvermogen te maken heeft dan mijn verstand, erg rot. Dat maakt me boos en af en toe best een beetje jaloers op de mensen die dat schoolgebeuren wel tot een succes hebben gebracht.

Burriggie!

Datum: Thursday, 1-4-2004

09.16 Zo, het is even rustig geweest in Melianland. Even geen zin gehad om te schrijven, en gezien het lekkere weer, zullen de meeste mensen dat wel begrijpen. Vorige week hebben zusje-lief en ik een heerlijk lang weekend met z’n tweetjes in de auto door Duitsland getoerd. Zo leuk! Vrijdagochtend vertrokken we. Achterin de auto hadden we een grote koeltas vol lekkere spulletjes en het zonnetje scheen voorzichtig. De eerste stop hebben we gemaakt in Bad Zwischenahn; hier hebben we gepicknickt, waarna we onze tocht hebben vervolgd naar Hamburg. Wat een grote stad is dat! Via het plaatselijke VVV hebben we een hotelletje geboekt en in een prachtige grote kamer brachten we ons eerste Duitse nacht door. De volgende dag zijn we verder getrokken via het prachtige Travermünde – waar we aan het water op het terras de eerste echte zonnestralen hebben mogen vangen – door naar een heel klein plaatsje Glückstadt genaamd. Hier hebben we in een klein barretje waar alleen maar locals kwamen heerlijk gegeten (gepofte aardappel, yam) en onze tweede nacht doorgebracht. De derde dag gingen we weer op weg naar huis en hebben we alleen nog een korte stop in Oldenburg gemaakt. Het was zo geslaagd dat we vanaf nu gaan proberen om er ieder jaar zo een paar dagen tussenuit te gaan. Het was ook leuk dat dit nog even kon, zo vlak voor mijn zus haar bevalling. Wat een buik heeft ze inmiddels! En het kleine kindje dat daar tijdelijk in woont, laat al flink van zich horen. Als Lexa’s bevalling op een schappelijke tijd ingeluid wordt, kan ik bij de bevalling aanwezig zijn. Een hele grote eer! Nog een weekje of vijf en dan zal ik het weten!

Meubelshoppen

Datum: Monday, 22-3-2004

09.50 Maarten en ik zijn niet alleen goede vrienden, we zijn ook goede partners in shop. Als er kleren gekocht moeten worden, zijn we binnen no-time klaar en meestal zijn we het wel redelijk eens over wat mooi en afschuwelijk is. Dit weekend kwam Maarten dan ook naar Groningen om me te helpen met de inrichting van mijn nieuwe nestje. Zaterdagochtend stond hij al vroeg voor de deur en na even op de wegenkaart geneusd te hebben, gingen we op pad… Leuk joh! Ware het niet dat het lijkt alsof er in Groningen niet gewoond wordt. De Ikea was voornamelijk gevuld met blèrende kinderen en in de rest van de noordelijke woningwinkels schitterden zowel de klanten als de mooie meubels in afwezigheid. Met de minuut werden we gedeprimeerder; we werden zelfs dwarsig en onze smaak in meubels bleek toch erg te verschillen. Ons begevend in de zoveelste winkel waar ze niets hadden en eigenlijk niet zozeer meer rondkijkend maar meer moedverzamelend om de storm te trotseren op weg naar huis, ploften we op een bank neer. Een bank! Een heerlijke bank! Mijn bank! Ik heb een prachtig rood ribstofje uitgezocht, laat de bank behandelen met een –nogal aan ons opgedrongen- laagje vuilafstotende Protex en heb de bank gekocht. Over een weekje of tien kan ik heerlijk wegkruipen op een tweeëneenhalf-zits leefbank met drie sierkussens!! Eindigde de dag gelukkig toch nog een beetje goed. De kasten heb ik de volgende ochtend van ellende maar bij de Wehkamp besteld; best hele leuke kasten trouwens! Ik ben benieuwd. Per april zou ik toch echt graag gaan verhuizen. Kijken of het nog een beetje lukt; voor mezelf zorgen.

Fladderen

Datum: Thursday, 18-3-2004

20.41 Hij zit er nog! Bijna veertien jaar geleden heeft hij me eens zo laten schrikken. Hij droeg een korte broek, kaplaarzen en hij had zijn wangetjes roze geverfd. Hij greep mijn arm toen ik wilde oversteken en met mijn tien jaar was ik doodsbang voor hem. Een paar dagen geleden zag ik hem weer; hij zat langs de straat prinsheerlijk op een klapstoel en op zijn gitaar pingelde hij het hoogste lied. Deze man is waarschijnlijk een van de bekendste gezichten van Groningen. 'Hoi', zei hij toen ik langsliep 'Hoi!', riep ik terug. Ik vraag me af of hij op straat leeft omdat hij daartoe gedwongen wordt, of dat het een vrije keuze van hem is. Hij ziet er zo gelukkig uit! Gelukkiger dan een hele groep naar hun werk haastende mensen bij elkaar. Zou dat komen doordat hij heeft losgelaten wat wij zo hard proberen vast te houden? Ik weet dat ik de neiging ook vaak voel om de boel de boel te laten. Het voelt dan alsof er een motortje begint te ronken in m'n binnenste; net alsof een mens er in zijn oorsprong op gebouwd is om los te laten, verder te trekken en te ervaren in plaats van te bezitten... Nu worden deze neigingen weer gecompenseerd door m'n ernstige verlangen naar een lekker holletje; naar mooie spulletjes om me mee te omringen en naar lieve mensen om me aan te warmen. Hierin slagende, bekijk ik mijn leventje dan ook vaak met trots. Alleen op dit soort momenten dat ik die man daar zie zitten, lijkt dat stukje vrijheid -dat in een ieder zit- ineens van veel grotere waarde dan al die dingen waarvoor je je kunt verzekeren. Ik wil dat stuk in mij ook leren leven!

kommuuniekaatsie

Datum: Monday, 15-3-2004

22.56 Op zoek naar het verzamelpunt voor de meest uiteenlopende informatie? Ga eens op onderzoek uit in de kroeg, op het toilet in de kroeg welteverstaan. Wc-deuren staan er om bekend totaal volgeklad te worden met informatie; meestal gaat dit over wie het met wie doet en wat ze dan doen, maar heel soms staat er iets tussen dat je bij blijft. Zo heeft ooit iemand in een kroeg in Arnhem zich geroepen gevoeld om 'Denken is communiceren met de geest' in de deur te krassen. Persoon in kwestie weet het waarschijnlijk allang niet meer, maar mij is het bijgebleven -sterker nog- ik heb het opgeschreven. Communiceren met je geest.... Wat is zoiets logisch als communicatie toch mooi! Ook absoluut lastig af en toe, maar vooral prachtig dat we dit middel hebben gekregen om als mensen samen te kunnen functioneren op deze aardkloot. Het is ook zo allesomvattend. Het is niet alleen maar praten, of de 'bedoelingen' waar ik het laatst ook over had duidelijk maken. Het is ook luisteren, het is voelen, het is denken, kijken, proeven, ruiken, emphatisch zijn.. Ik besef me steeds meer dat het niet raar is als er af en toe misverstanden ontstaan, het is veel raarder dat het normaliter altijd goed gaat. De afgelopen maanden hebben voor mij voornamelijk gedraaid om het communiceren in woorden met anderen. Continu actie - reactie. Het is leuk om te zien hoe mensen op elkaar reageren, hoe één persoon iets kan zeggen en hoe tien personen het stuk voor stuk op een andere manier interpreteren. Ik ben benieuwd of dit ook hetgeen is waar vriendschappen uiteindelijk op gebaseerd zijn. Of je pas bevriend kunt zijn met iemand als jouw manier van interpreteren past bij de ander zijn manier van ventileren. Het klinkt wel voor de hand liggend, toch? Een ding is me wel duidelijk geworden en dat is dat het te hard beoordelen van wat iemand zegt niet altijd nodig is, dingen zijn volgens mij vaak eerder onbeholpen geuit dan rot bedoeld. Naja, communicatie is dus mijn thema van de laatste tijd. Leuk om ermee bezig te zijn en om te kijken hoe deze noodzakelijke bezigheid eigenlijk werkt. Al is even nadenken en kletsen met de stilte die niemand produceert ook wel eens lekker... even niets! *stilte*

Geniet, geniet, geniet!

Datum: Tuesday, 9-3-2004

21.23 Vandaag is m'n gezinnetje uitgebreid met een pracht van een fluitketel, een viertal heerlijke kookpannen en een kastje. Tel dit op bij de van het weekend aangeschafte miniwok en het sudderpannetje en dan begint zich toch al een aanzienlijk gezelschap te vormen. Het afgelopen weekend hebben we ons flink in het zweet gewerkt om muren, plafond en vloer in topconditie te krijgen en op wat kleine dingen na die best tot volgende week kunnen wachten, is dat best gelukt. Ook een klein stukje van de inrichting is vanochtend al geplaatst: een gloednieuw fornuis met heteluchtoven en een geweldige koelkast. Ik heb vandaag zelfs al een kast gekocht en deze eigenhandig, met gevaar voor eigen leven en m'n geestelijke gezondheid een kilometer naar huis getild. Overal blauwe plekken en onbruikbare armen waren het gevolg. Maar uiteindelijk was geen enkele moeite voor niets... het is prachtig geworden. Ik zie het al helemaal voor me, dit wordt mijn paleis! Toen de eerste heuse huisspulletjes in mijn kamertje stonden, heb ik met mijn nieuwe fluitketel op mijn nieuwe fornuis mijn eerste kop thee gezet en deze heb ik middenin de kamer, zittend op de versgelegde vloer opgedronken. Het was een van de lekkerste koppen thee die ik ooit heb geproefd. Het was al best laat toen ik van mijn wolk af viel en me besefte dat ik uiteindelijk ook nog op mijn werk verwacht werd. Toen ik 's avonds thuiskwam en daar een mooie pannenset op me lag te wachten, was mijn geluk de overtreffende trap van compleet. De eerste stappen op weg naar hernieuwde zelfstandigheid zijn gezet. Vandaag was weer een eerste dag van de rest van mijn leven... Toen ik 's avonds in de bus naar nu-nog-heerlijk-thuis zat, reden we over de busbaan waar ongeveer een jaar geleden een dertienjarig meisje dodelijk verongelukte toen ze werd geschept door een bus. Een bus die vlak voor de bus uit reed waar ik op dat moment in zat. Het meisje was onderweg naar school en zou nooit meer terugkeren. Maanden lang was er op de plek van het ongeluk een tekst in witte verf te lezen: 'Alinda, 1 ding moet je weten, we zullen je nooit vergeten.', geschreven door haar klasgenoten. Vandaag zag ik dat de tekst inmiddels zo is weggevaagd dat je de letters alleen nog maar kunt onderscheiden als je al weet wat er staat. Geniet! Geniet! Geniet! Dat besefte ik op dat moment des te meer! De eerste dag van de rest van m'n leven; ik ben blij en ik voel me een bevoorrecht mens! Liefs, Arwen

Het klusteam!

Datum: Friday, 5-3-2004

20.30 Dit weekend moet het dan maar gaan gebeuren. We gaan proberen het onmogelijke te realiseren, namelijk mijn nieuw gevonden kamer van kaal omtoveren naar een waar paleisje. Er komt verf op de muren, het plafonnetje wordt weer wit en de isolatieplaten op de grond zullen worden voorzien van een topping van laminaat. Morgen vroeg uit de veren om met de eerste schoonmaakwerkzaamheden te beginnen en hopelijk zal ik snel vergezeld worden door Michel en Janneke, die me uit de brand gaan helpen. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen, we houden u op de hoogte! *winks* Groetjes, Arwen

Gedachtenkracht

Datum: Wednesday, 3-3-2004

20.07 Tijdens komkommertijd en op zoek naar nieuwe ervaringen, kunnen mensen rare dingen doen. Nog niet zo lang geleden zorgde dat voor een heftige teleurstelling! De boosdoener? Ikzelf. Welk aspect van mezelf? Gedachtenkracht... Af en toe word ik overvallen door een gevoel dat ik oppermachtig ben, dat er niets is wat ik niet zou kunnen doen. Toen ik een paar dagen geleden lekker vanuit mijn bed televisie lag te kijken, bekroop me ineens het gevoel dat ik met mijn behulp van níet meer dan alleen mijn hoofd en mijn handen, m'n rond de buik gevestigde stootbumper zou kunnen laten verdwijnen! Ik verkeerde in opperste concentratie en probeerde invloed uit te oefenen op buikpartij. Na een heftige minuut nam plots een ander gevoel bezit van me. Ik voelde dat ik me heel vaak zou kunnen opdrukken. Nog nooit was het me gelukt om mijn volle gewicht omhoog te duwen, maar nu zou het echt gaan gebeuren. Als ik maar hard genoeg wilde, toch? Nog drie keer diep ademhalen en het moment goed in mijn gedachten prenten, want dit zou een verhaal worden voor het nageslacht. Sta je toch mooi te kijken als je met bijna zestig kilo lijf een twintig kilo wilskracht als een antieke kruk door je poten zakt: plat op m'n snoet en zwaar teleurgesteld. Ik besefte wat iedereen al weet... gedachtenkracht op deze manier is pure onzin. Toen ik in de spiegel keek, leek de stootbumper -waar ik mijn laatste beetje hoop op gevestigd had- ook nog dan meer genoeg veiligheid te bieden; geen veranderingen! Maar ik wil het zo graag geloven! Zou het niet geweldig zijn als je puur op wil dingen zou kunnen klaarspelen? Zou je dat niet gewoon kunnen trainen? Voorlopig ben ik nog gedesillusioneerd... Xxx Arwen

Bang voor de camera!

Datum: Monday, 1-3-2004

10.02 Het lijkt haast een wet dat wanneer je niet fotogeniek bent, je dan ook meteen maar het tegenovergestelde moet zijn. En dat is helemaal niet goed voor je ego. Al helemaal niet als je omringd wordt door mensen die het nodig vinden om tegen je te zeggen 'dat er niets mis is met die foto, want zo zie je er immers altijd uit'. Door de grond ga je dan! En je ego krimpt tot het formaat atoom. Mijn moeders commentaar op de foto die momenteel op de site staat, was niet van de lucht. Oké, ze kraakte hem niet helemaal af, maar het was duidelijk dat het plaatje in kwestie absoluut niet staat voor hoe ik er werkelijk uit zie. Er moest dus een nieuwe foto komen. 'Steek jezelf maar mooi in de make-up,', zei ze 'dan zorgen we voor wat mooie plaatjes.'. En dat klonk nog helemaal niet zo heel erg gek. Maar in de make-up gestoken en al, begon de moed me in de schoenen te zinken. Een beetje in de camera lachen terwijl die lieve mams vanaf zijlijn roept dat je je onderlip anders moet houden en je ogen moet laten stralen, klonk me ineens minder aantrekkelijk in de oren. Ik vind het knap dat mensen dat kunnen. Dat mensen dat durven! I chickened... die lens en dat vogeltje? Mij niet gezien!

Wat de dag van morgen brengt...

Datum: Friday, 27-2-2004

21.32 In de tijd dat ik weer bij mijn ouders woon, ben ik ze al vaak tegengekomen. Lijstjes. Lijstjes met absurde en onhaalbare doelstellingen. Wat dacht je bijvoorbeeld van tien uur trainen op een dag? Let wel, ik was twaalf toen ik dat schreef. En dan deze, geschreven toen ik een jaar of dertien was: 'huidig gewicht: 48kg streefgewicht: 44kg Over twee weken moet doel bereikt zijn.' Ben ik blij dat dat nooit echt gelukt is. Verder heb ik nog goed gedrag lijstjes, huiswerkschema's en drink-zoveel-liter-water-per-dag-tabellen... Die belachelijke lijstjes maak ik niet meer, maar in principe is er niet veel veranderd. Nog steeds draait veel voor mij om de dag van morgen en de bijbehorende plannen. Morgen is altijd fantastisch; iedere ochtend ligt er weer een heel scala aan mogelijkheden voor je voeten. Morgen kun je je spullen pakken en gaan reizen, een metamorfose ondergaan en een nieuw leven beginnen. Of, gewoon eens tevreden zijn met wat je ziet en besluiten dat je het nog een tijdje aankijkt. Morgen kun je immers altijd weer verder zien... White Squall trouwens wel eens gezien? Niet doen! Vreselijke film! *probeert met hart en ziel overtuigend te kijken* Liefs, Ar

*knipoogt*

Datum: Wednesday, 25-2-2004

20.04 Ik voelde me op m'n tenen getrapt vandaag. Soms heb je dat, het lijkt dan wel alsof er een bepaald stofje in de lucht hangt waardoor je bij het minste of geringste dichtklapt en de tranen in je ogen schieten. Een stofje in de lucht, want op een andere manier kan ik het niet verklaren. Zelf weet je op dat soort momenten dat het weer eens nergens over gaat, dat je een soort van zwangere dag hebt en belachelijk sentimeteel doet. Ik vergeet alleen wel eens dat andere mensen dat niet weten. Wat zou het soms handig zijn als je iemands hoofd open zou kunnen zagen om te zien wat er zit. Wat zou het soms toch handig zijn als je dat met je eigen hoofd kon doen en dan aan andere mensen zou kunnen laten zien: 'Hey, this is where I'm coming from'. O ja! En dan heb je ook nog dat kleine deeltje van communicatie dat 'bedoelingen' heet; misschien wel het meest tricky en ingenieus bedachte... ja wat is het eigenlijk? Zonder bedoelingen zou communicatie nergens op slaan. Is het immers niet je bedoeling om iets over te brengen? En hoe bedoel je dat dan? Nu komt de clou: Bedoelingen en opvattingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en -leuke speling van het leven- opvattingen en gemoedstoestand ook. Het moet gewoon lente worden. Dan komt het weer goed, dan zeur ik niet meer en dan is het gezemel afgelopen. Een beetje vrolijkheid in de tent. Alleen dit berichtje nog, bij wijze van opengooien van mijn hoofd... Can you see where I'm coming from?

Opzij opzij opzij!!

Datum: Wednesday, 25-2-2004

09.10 in paniek geschreven Toen ik een paar weken geleden langs mijn oude kleuterschool liep, stonden daar een aantal kleuterleidsters op het schoolplein, die zeker een paar jaar jonger leken dan ik. Mijn gedachten verplaatsten zich onmiddelijk naar vroeger. Ik mag toch wel aannemen dat mijn vroegere hulpjuf de leeftijd van deze dames niet veel zal hebben ontweken en zij was in mijn ogen toch echt een GROOT mens! En neem dan die jongen uit de kroeg laatst. We hadden het over studeren; toen hij hoorde hoe oud ik was, trok hij zijn wenkbrauwen op. 'Wat is er?', vroeg ik. 'Dan mag je wel opschieten.', antwoordde hij. Ik stond perplex, hij tikte met een studenten-air nog een biertje naar binnen. Gisteren zat ik na mijn toets nog even na te kletsen met een klasgenoot. Toen ik hem vertelde over mijn op stapel staande verhuizing, vroeg hij of het de eerste keer was dat ik op mezelf ging wonen. Ik vertelde hem dat ik al een aantal op-mezelf-woon-jaartjes achter de rug had, waarna de klasgenoot helemaal de kluts kwijt raakte. Hij was er stil van. Vierentwintg! Ja! Dat was wel oud en dat had hij niet verwacht. Wel qua wijsheid natuurlijk, maar niet qua uiterlijk. Yeah right... Bedankt jongens! *winks* Het voelt als gisteren dat ik nog zei dat ik gewend ben om overal de jongste te zijn, maar dat ben ik dus helemaal niet! Het is een illusie! Eigenlijk moet ik hartstikke opschieten! Help!

Het staat nooit stil

Datum: Sunday, 22-2-2004

15.30 Wat is het koud buiten!!!! Mijn mams en ik hebben zojuist -goed ingepakt- een eind gewandeld, maar erg lang hebben we dat niet uitgehouden. De wind is ijskoud en beschutting is op het platteland ver te zoeken. Nog een dikke week zal ik bij mijn ouders aan het randje van de stad Groningen wonen en daarna zal ik mijn intrek nemen in een kamertje middenin het centrum. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik nu alwéér mijn spulletjes in moet gaan pakken en van een nieuwe plek 'thuis' moet maken. Hartstikke spannend en leuk natuurlijk, maar het lijkt me nu ook wel eens lekker om wat langer op één en dezelfde plek te blijven wonen. Gisteren ben ik in Arnhem geweest. Eerst had ik een afspraak met Esther. Haar had ik al meer dan een jaar niet gezien en er was ontzettend veel te bespreken. Daarna had ik een afspraak met Michel. Ik weet dat het naief is, maar het is best raar om te zien hoe mensen doorgaan met hun leven. Dat jouw rol in het leven van je vrienden steeds minder groot wordt naarmate je langer weg bent. Mensen krijgen nieuwe vrienden, van veel dingen ben je niet meer op de hoogte... Ik moet een stiekem een klein beetje wennen aan mijn nieuwe rol en mijn nieuwe plekkie. Maar dat komt. Dat komt vanzelf! Zo, nu dat gezegd is, ga ik eerst maar eens even een grote pot thee zetten, opwarmen en mijn geschiedenisboek openslaan. There is work to be done!

Goodnight dear void

Datum: Wednesday, 18-2-2004

19.40 Ik voelde me raar toen ik vandaag in de bus het laatste stukje van de reis naar huis aflegde. Waar ik normaal gesproken gedachtenloos door het raam naar buiten staar, leken mijn ogen nu alleen nog maar naar binnen te kunnen staren; bij mijzelf naar binnen. Ik haat het wanneer dat gebeurt, ik wil niet altijd nadenken. Als ik nadenk, is dat zo vaak over hoe het had kunnen zijn en aan hoe het had kunnen lopen en dat vind ik niet nuttig. Ik vind het niet nuttig om steeds na te denken over verloren kansen. Geen idee hoe die steeds terugkerende 'vroegergedachten' getriggerd worden. Zal het zijn omdat toen ik in de bus met mijn neus tegen het raam geplakt zat, ik me weer herinnerde hoe ik ooit met mijn neus tegen het raam van de balletzaal geplakt zat? Ik was toen net gestopt; in een impuls. Waarschijnlijk had ik mijn dag niet; mijn rug deed ook al een tijdje niet lekker en tegen de druk was ik ook niet echt opgewassen. In een rare after-puber-bui gooide ik binnen twee minuten mijn grootste droom uit het raam. En daarna mijn school, een paar vriendschappen en voor de gein nog wat normen en waarden. Nu, inmiddels een aantal jaren later, kabbelt mijn leventje weer heerlijk voort, er zitten niet teveel hobbels in de weg: je werkt wat, je leeft wat, je hebt fantastisch veel lol hier en daar. Maar ik vraag me af wat er toch is gebeurd met al die grote plannen van toen! Is het normaal dat je je plannen laat varen naarmate je ouder wordt? Is tevredenheid en 'lekker leven' -zoals bezongen in een irritant Kinderen voor Kinderen liedje- dan toch echt de leus?! Het doet me denken aan You've got Mail waarin Meg Ryan de volgende tekst aan Tom Hanks schreef: Sometimes I wonder about my life. I lead a small life. Well, valuable, but small. And sometimes I wonder, do I do it because I like it, or because I haven't been brave? So much of what I see reminds me of something I read in a book, when shouldn't it be the other way around? I don't really want an answer. I just want to send this cosmic question out into the void. So goodnight, dear void.

Praten zonder handen

Datum: Wednesday, 18-2-2004

09.24 Weet je dat veel mensen niet tegen aanrakingen kunnen? Als je klein bent, dan is het nog schattig als je bij iemand op schoot komt zitten, of als je iemands hand vasthoudt. Maar zodra je ouder wordt en je steeds meer de kenmerken begint te vertonen van een volwassene, houdt dat resoluut op. Aanraken wordt dan beladen! En beladen... daar houden we niet van. Praten zonder handen! Ik vind het net zoiets als een jas zonder mouwen en een mok zonder oor. Vat het niet op als een aanmoediging, want zo is het niet bedoeld, haha! Maar ik vind wel dat zodra je je heel bewust met je gesprekshouding bezig moet gaan houden, zowel de spontaniteit áls de charme van communicatie een beetje verdwijnen. Toen ik nog danste was lichamelijkheid heel normaal. Mijn balletgenootjes en ik lagen altijd tegen elkaar aan te slapen in onze pauzes en schouders werden fanatiek losgemasseerd als dat nodig was. Geen probleem geen bedoelingen. Natuurlijk hangt de mate van intimiteit wel een beetje af van hoe goed je iemand kent. Om een totaal onbekend persoon om je nek te hebben hangen, lijkt me minder interessant. En ook hoef ik niet platgeknuffeld te worden door een anonieme voorbijganger. Maar iets minder stijf, iets minder bang zijn dat iemand iets van je wil... X Ar

Er stroomt koffie door mijn bloed.

Datum: Tuesday, 17-2-2004

10.07 Vroeger luste ik het niet. Koffie. Heerlijk om te ruiken, te smerig om te drinken. Tijden kunnen veranderen. Normaal gesproken hang ik 's ochtends zodra ik wakker wordt meteen aan de kraan en weet ik niet hoe snel ik een bakje yoghurt naar binnen moet werken. Vanochtend nuchter bij gemeentelijk lab verschijnen om bloed te laten prikken, was dan ook een behoorlijke opgave. En toen ik dus wankel van de honger en drie buisjes bloed armer weer buiten stond, kon ik maar aan twee dingen denken: eten en drinken! Nu is het een kwartiertje lopen naar het station, ik had dus een kwartier de tijd om iets te vinden wat mijn behoefte kon bevredigen... Naarstig speurden mijn ogen de straat af... tot ik het zag! Een man!! Een man met koffie!! Koffie, daar had ik zin in! Toen ik vorig jaar in New York was, was ik meteen al verkocht aan het Starbucks-concept en nu wil het toeval dat er aan het Groningse Zuiderdiep een soortgelijk tentje zit. Coffee Break. De weg naar Coffee Break had ik snel gevonden en binnen no time stond ik daar voor de balie naar het bord te staren waarop alle koffieheerlijkheden staan vermeld. 'Doe mij maar een Roma Cappuchino om mee te nemen.', kon ik nog net uitbrengen zonder de toonbank onder te kwijlen. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik zag hoe de koffiemeneer het bekertje afdekte met een Starbucks-achtig-koffie-beker-dekseltje-met-gaatje-om-uit-te-drinken. En slurpend, nog net niet huppelend liep ik daarna naar mijn trein. Er stroomt koffie door mijn bloed! Kus, Arwen

Vlaflip vlaflip vlaflip!!

Datum: Thursday, 12-2-2004

08.26 Waarom je je aan sommige mensen nooit irriteert en aan andere mensen al wanneer ze in dezelfde ruimte staan als jij, is een raadsel. Soms werkt het gewoon niet tussen twee mensen. Bij mij werkt het heel vaak niet tussen mij en de mensen. Ik kan me doodergeren aan het feit dat iemand ademhaalt, mijn haren uit mijn hoofd trekken als ik iemand zie eten, en een neiging tot schoppen op voelen komen als ik iemand hoor praten. Vaak wanneer ik geïrriteerd ben, transformeer ik in het meest lelijke, walgelijke persoon ooit geboren. Ik probeer de irritantjes dan ook zo veel mogelijk te weren, door hier en daar een beetje te snauwen en akelig te doen. Iemand met een beetje emphatisch vermogen begrijpt daar vast wel uit dat 'ie uit de buurt moet blijven, toch? Jammer genoeg is dat vaak verkeerd gedacht. 'Yeah, like you're so perfect!!' hoor ik een aantal mensen nu denken. En daar weet ik dan niets op te zeggen. Want ik ben helemaal niet perfect; als er iets is wat dat bevestigt dan is het het verhaal hierboven wel. Ik zelf zou het echt vreselijk vinden wanneer iemand zou walgen bij het zien van mijn hoofd... En hoeveel ik op het moment suprème ook denk dat het allemaal niet aan mij ligt, maar aan irritant persoon in kwestie; stiekum weet ik best dat dat niet zo is. Het ligt vaak aan mij en een oplossing vinden voor dit probleem zou geweldig zijn. Denk vlaflip! Dat was de tip van mijn collega, die merkte dat mijn irritatie laatst een toplevel bereikte. Als iemand je irriteert, denk gewoon vlaflip! Eeuhh... Nou ja, good plan! Dat gaan we proberen! Dus in de toekomst, als je iemand ziet met een kers op z'n hoofd, dan is de kans groot dat 'ie Arwen kent. Liefs, Arwen

Niet met vreemde mannen mee!!!

Datum: Tuesday, 10-2-2004

09.40 Je kunt niet meer iedereen vertrouwen. Heel vroeger kon dat misschien, maar dat was een tijdperk waarin ik me nog niet op deze aardkloot begaf. Van kleins af aan knoopten bezorgde ouders en onderwijzende juffen en meesters ons in de oren dat we nooit met vreemde mannen mee mochten lopen. Zo mocht je bijvoorbeeld niet te dicht bij een auto komen wanneer een bestuurder je wat vroeg; wie weet werd je de auto wel ingesleurd. Ook snoepjes aannemen van vreemden was uit den boze en met iemand meelopen al helemaal! Vreemde mensen zijn misschien wel slecht. Dat was de boodschap. Inmiddels vele jaren verder, houd je je over het algemeen niet meer zo aan die regels. Als iemand je een drankje aanbiedt in de kroeg, kijk je wel even of er niets in wordt gestopt, maar verder laat je het je smaken. Vraagt iemand in een auto je de weg, dan schat je de situatie in en aan de hand daarvan bepaal je hoe dichtbij je je begeeft. Maar soms zijn er van die situaties waarin het stemmetje van je mams of je schoolmeester ineens weer even je aandacht vraagt. Toen Carla en ik op zondag in Parijs naar de parkeergarage liepen om onze koffers alvast in de auto te leggen alvorens we naar het Louvre zouden gaan, bleek deze op zondag gesloten te zijn. Sja, wat doe je dan? In eerste instantie op zoek naar een bordje dat kan bevestigen dat de garage inderdaad gesloten is (alsof de gesloten deur ons beider inbeelding was). Maar nadat je je ervan hebt verzekerd dat je toch echt buitengesloten bent, ga je maar op zoek naar iemand die je kan helpen. Ineens ben je afhankelijk van vreemden. Zo waren wij afhankelijk van een vreemde man die ons al enige tijd gadesloeg. De vriendelijke man heeft ons uitstekend geholpen. Hij heeft ons uitgelegd hoe we met onze parkeerkaart naar binnen konden, hij heeft geld voor ons gewisseld, hij is met ons mee naar binnen gegaan... Maar toch! Hoe vriendelijk en welwillend de man ook was -- pas toen we weer veilig in de auto door de straten van Parijs crossten, waren we er van verzekerd dat de man geen kwaad in de zin had gehad. Hij moet ons wantrouwen hebben gevoeld; dat is toch rot?!

Franse smikkelkonten

Datum: Monday, 9-2-2004

14.25 Waarschijnlijk hoef ik het niet eens meer te zeggen, maar ik doe het toch... Eten is belangrijk voor me, eten is mijn passie, eten is mijn ziel en mijn zaligheid. Eten is er in allerlei varianten en ik waardeer ze allemaal evenveel. Of het nu een uitgebreid zes gangen diner is, een stamppot, een liter soep, salade, dessert, ijsje, popcorn of een zak snoep. Al het eten is welkom in mijn wereld... MAAR KENNELIJK NIET IN DE FRANSE WERELD!!! Geen idee over welk Parijs ze het hebben wanneer ze spreken over de befaamde franse keuken. Geen idee over welk Parijs ze het hebben als ze het hebben over gezelligheid. Niet over het Parijs waar Carla en ik ons het afgelopen weekend hebben begeven in ieder geval!! Natuurlijk was het weekend geweldig. Carla heeft ons dapper met de auto naar een parkeergarage in de buurt van het hotel weten te loodsen. En na een paar uur vonden we het hotel uiteindelijk ook. En de kamer -zes hoog, geen lift- bracht ons het uithoudingsvermogen dat we zo misten. In de kamer kon je tenminste niet verdwalen en als je het bed verschoof kreeg je best de badkamerdeur open. De douchedeur knalde als je voorzichtig was ook niet hard tegen de wastafel en -- de wc, die in eerste instantie leek door te lopen, deed dat uiteindelijk toch niet. De metro reed op tijd, de kathedralen waren prachtig en zelfs le Centre Pompidou was het bekijken meer dan waard. Maar het eten (we hadden ons er nog wel zo op verheugd) dat konden we absoluut niet serieus nemen. Pas echt in een deuk van sarcasme lagen we toen we bij een kopje thee van € 5,60 tot de conclusie kwamen dat de oneetbare hap die we even daarvoor nog hadden laten staan ons € 56,- had gekost. Maar ja, zoals ik vanochtend in een sms'je aan Carla schreef: Het mag dan een kostbaar weekendje geweest zijn, maar de lol die we erom gehad hebben, is onbetaalbaar!!

Weekendje Weg

Datum: Thursday, 5-2-2004

09.12 Een spannende dag vandaag! Om kwart voor zes ga ik eerst een kamer in het centrum van Groningen bekijken. Hopelijk wordt het wat!! En daarna ga ik op weg naar Rotterdam, vanwaar Carla en ik morgenvroeg voor het krieken van de dag naar Parijs zullen vertrekken. Ik weet zeker dat het zoals altijd weer een geslaagd uitje zal worden, met veel lekkere hapjes, leuke praatjes en lol. Eerst nog een dagje werken, daarna dus even weg... maar als ik terug kom, krijgen jullie alle verhalen. Veel liefs en muchos knuffels! Ar

Toen de ijsjes nog twee kwartjes kostten.

Datum: Tuesday, 3-2-2004

Baaldagentijd is weer over!! Ik ben blij dat het weer beter gaat met mijn mams en die paar uur extra slaap en het niet meer bekijken van het gehele televisie aanbod, maar van een selectie, zullen allicht geholpen hebben. Afgelopen weekend zijn mijn zus en haar mannen op bezoek geweest ter ere van mijn paps 52e verjaardag. Heel gezellig! Luc was weer vanouds schattig en zó zoet; echt een ideaal mannetje. En Alexandra begint ook al een behoorlijke toeter te krijgen. Echt een raar idee dat er over een maandje of drie nog een mannetje bij komt om het gezin te versterken. Al is meneer nu ook al behoorlijk aanwezig hoor. Eens in de zoveel tijd zie je de buik van Lex zo op en neer dansen, dat je je afvraagt wat het nieuwe mensje daarbinnen allemaal uitspookt. Maar ja, dat weet alleen hijzelf. Gek idee eigenlijk dat het voor de meesten van ons een vergeten hoofdstuk is. Het is toch echt een deeltje van je leven, die binnenbuikse wereld... Zal het niet genoeg indruk gemaakt hebben? Of misschien teveel?! En dan het ter wereld komen! Had me best leuk geleken om me daar nog wat flitsen van te kunnen herinneren. Aan de andere kant is het geboren worden misschien wel zo eng dat mensen dat automatisch weer vergeten. Mijn herinneringen beginnen bij een jaar of drie. Hier en daar weet ik nog wat naar boven te halen, al komen de meeste dingen die ik nog weet regelrecht van foto's. Ik zou best wel eens terug willen reizen in de tijd. Niet om alles opnieuw te doen (alsjeblieft zeg!), maar wel om even te kijken hoe het ook alweer was. Dat de grond nog zo dichtbij is, dat insecten nog zo groot zijn, dat een hut bouwen zo spannend is, dat Sinterklaas nog cadeautjes brengt, dat negen uur 's avonds nog laat is, dat een snoepje nog een traktatie is, dat modder nog blubsie heet, dat oliebollen nog van zand gemaakt zijn, dat niemand je nog kan zien als je je ogen dichtdoet, dat je vader nog de sterkste man ter wereld is, dat....

Baaldag :o(

Datum: Wednesday, 28-1-2004

15.00 Kheb een baaldag vandaag! Een paar dagen geleden vertelde ik nog aan iemand dat ik als ik een baaldag heb niet schrijf. Vandaag gaan we dat gewoon maar eens doorbreken. Ken je dat? Dat je in een periode zit waarin je alles ziet als door een grijze waas? Dat je je zo moe voelt dat je het liefst een paar weken zou slapen? Dat je iedereen wilt schoppen en dat je het écht gewoon niet aan kunt als iemand je commandeert? Van dat soort dagen dat je zeker weet dat je eruit moet!! Snel!! Iedereen kent het waarschijnlijk... ik voel me dan ook niet alleen. De laatste tijd doe ik alles half en hoe hard ik ook probeer om van alles wat ik aanpak een succes te maken en hoe hard ik ook mijn best doe om overal maar om te lachen. Het voelt alsof mijn binnenste van een veranderd is van een druif in een rozijntje. Ach, dit soort buien gaan natuurlijk altijd weer over, dat weet ik nu wel. Maar ik kan gewoon niet wachten! Ik wil er weer zijn! Compleet, gevoel en fysiek! Ik wil er weer zijn! Helemaal, op mijn werk en voor mijn vrienden. Liever gisteren dan vandaag! Liever nu dan overmorgen!!

Love is in the air!

Datum: Tuesday, 27-1-2004

14.23 Toen Michel en ik besloten om niet meer met elkaar verder te gaan, ging dat in goed overleg. Natuurlijk is het altijd vervelend om uit elkaar te gaan, maar als je merkt dat er naast een hele goede vriendschap verder niet veel meer is, is 'je eigen weg gaan' toch de beste oplossing. Nog een paar maanden hebben we als goede vrienden zijn huisje gedeeld en toen verhuisde ik naar Groningen. Ondertussen is de vriendschap, zij het op een laag pitje, altijd gebleven. Rond de tijd dat Michel en ik afgelopen zomer nog met elkaar naar Zwitersland gingen, stelden veel mensen me de vraag of ik dat niet raar vond. En ook Michel kreeg 'sex met je ex'-scenario's voor zijn voeten geworpen. Wij wisten natuurlijk wel beter. Goede vrienden, dat waren we al en dat zouden we ook blijven! Natuurlijk hebben we vaak gesprekken gevoerd over hoe dat nou verder zou gaan, mocht één van ons weer verliefd worden... Hoe zou de ander dan reageren? Zou er dan niet toch sprake zijn van opkomende jaloezie? Je weet dat er een dag komt dat dat gebeuren gaat, dat je officieel afstand doet van je exclusiviteit in iemands leven en tot die dag komt, heb je eigenlijk geen idee hoe je reageren zal. Nou jongens, ik weet het nu!! Het gebeurde rond de kerst. Michel begon door te laten schemeren dat hij toch wel erg gecharmeerd was van een van zijn collega's en veel gegis en gegiechel van mijn kant volgde. Gisteren deelde hij me met een grote virtuele glimlach mee dat het 'aan' is en dat is natuurlijk helemaal geweldig!! Helemaal eerlijk ben ik pas als ik er ook bij vermeld dat het ook best wel een beetje raar is. Het voelt een beetje alsof je plekkie wordt ingenomen en dat is natuurlijk ook zo. Maar goed, als je als vrienden uit elkaar gaat, dan wil je gewoon niets liever dan dat iemand gelukkig is en zijn leven weer oppakt en nu is dat moment... Dus jongens, probeer niet aan me te ontfutselen dat ik het eigenlijk heel vervelend vind allemaal, want dat is niet zo. Het is super! En ik wens die lieve lieverd met zijn nieuwe lieve schat oprecht ontzettend veel geluk!! Knuffels, Arwen

Heel gezellig, altijd goed!

Datum: Monday, 26-1-2004

10.40 Het was goed om Maarten weer eens te zien. Het weekend was meer dan geslaagd! We hebben bijgekletst, muziekjes geluisterd, lekker gegeten en we zijn naar de bios geweest. En als klap op de vuurpijl hebben we zaternacht Groningen-city onveilig gemaakt in het gezelschap van Katja! Dit was de eerste keer dat Kat en Maart echt met z'n tweetjes in contact kwamen en ik was natuurlijk hartstikke blij toen bleek dat dat klikt. (Hopelijk heb ik jullie niet teveel gepest *knipoogt*) Met de mams gaat het ook wat beter. Ze is alweer af en toe uit bed en volgens mij gaat dat wel goed. Ze ademt in ieder geval een stuk minder zwaar en ze is koortsvrij. De benauwdheid is er nog wel, maar hopelijk gaat dat ook beter binnenkort. Al met al dus een weekend vol vrolijkheden en goede gebeurtenissen. Deze nieuwe week ga ik al die opgedane energie eens besteden aan keihard werken en *tadadadaaaaaa* ik heb besloten om me toch weer eens te gaan wagen aan een mutserige lijnpoging. De tweede serieuze poging sinds sinds ik gestopt ben met ballet, dus ik ben benieuwd (en niet echt vol vertrouwen, eten is zooo goed!!!). Xxx

Aan de beterende hand

Datum: Friday, 23-1-2004

09.26 Wat was ik blij om te zien dat het gisteren zienderogen beter ging met mijn mams. De afgelopen twee dagen ben ik thuis gebleven om een beetje op haar te letten en het was fantastisch om te kunnen constateren dat het mensje zich wat beter begint te voelen. Woensdag is de dokter weer geweest en kwam er achter dat mijn moeder niet alleen geen lucht krijgt vanwege verstopte longblaasjes, maar dat ze daarnaast ook nog een verwaarloosde longontsteking heeft. Ze heeft dus meteen antibiotica voorgeschreven gekregen en ook de dosering van haar bestaande medicatie ging flink omhoog. En volgens mij helpt het! Ik ken de longen van mijn moeder natuurlijk niet, maar het was wel duidelijk dat ze wat vrolijker en actiever was. Hopelijk blijft het goed gaan en kan ze de komende tijd wat door het huis heen gaan wandelen om haar conditie weer wat op peil te krijgen. Gisteren hebben we moeten lachen om haar kuiten, die volgens haar eigen zeggen nog het meest weg hebben van kipfiletjes. Maar het is afwachten... en fingers crossen natuurlijk! PS: Maarten komt morgen! Olé, olé, olé, oléééééé!!! Veel liefs, Arwen

Who's hot?!

Datum: Tuesday, 20-1-2004

09.39 Op Veronica zijn ze op zoek naar de hotste man en vrouw van Amerika. Echt om je te bescheuren!!! Lag ik vorige week al helemaal in een deuk om een jongen die toch echt serieus zijn doel verloren was na het niet gered te hebben tot de volgende ronde... dit keer rolde ik over de grond van het lachen toen een andere jongen er bij zijn terugblik ook nog een trillend lipje bij produceerde. 'Het is zo hard als iemand iemand je lichaam of je gezicht bekritiseert.', zei een net afgevallen meisje in tranen. Ja, vertel mij wat! Ik hoor mijn hele leven al dat ik niet knap ben, maar wel een guitig hoofd heb, haha! Wat staat dit programma toch in een schril contrast met Extreme Makeover dat wat vroeger op de avond wordt uitgezonden op Yorin. Daar vind je mensen die gewoon de straat niet op durven omdat ze zichzelf lelijk vinden. Gisteren zelfs een moeder wiens kinderen op school aan het vechten slaan om hun moeders uiterlijk te verdedigen. Dat zijn toch zaken die iets minder op m'n lachspieren werken. Het draait niet om het uiterlijk, het gaat om het innerlijk is een allang achterhaald cliché. Maar ik vraag me serieus af tot welke slotconclusie je komt wanneer je deze twee -beide uiterlijk gerelateerde- programma's naast elkaar zet. Ik neem die buitenkant-gefixeerde mensen niet serieus. Maar dat de extreme-make-over-club doet wat ze doet, vind ik weer volkomen begrijpelijk.

Eigenwijs

Datum: Thursday, 15-1-2004

14.12 Alweer twee uur geweest! De dagen vliegen echt voorbij, nog heel even en dan zit januari er alweer op! Op dit moment ben ik op mijn werk, maar ik kan me niet al te best concentreren. Daarom maar even een stukje raaskal op het net. Mijn mams is een beetje ziekies op het moment. Het is al een hele tijd dat ze aan het hoesten is. Natuurlijk hebben we haar al meerdere keren aangeraden om naar de dokter te gaan, maar eigenwijs als ze is, vertikt ze dat. Dit weekend werd het erger, ze begon zich ook heel grieperig te voelen en nu is ze dus compleet geveld. Wat het precies is, dat weet niemand. Koorts opnemen mag niet, de dokter bellen mag niet, en het eten smaakt nergens naar. Ze piept en ze kraakt, is voortdurend moe en haar geklets is nu nog grappiger dan anders. Maar goed, ondertussen maak ik me wel zorgen... Vanavond komt mijn zus naar het Groningse, hopelijk kan zij wat bereiken bij die verschrikkelijk eigenwijze moeder van ons.

Good start

Datum: Wednesday, 14-1-2004

10.45 Hallo!! Goede start van het nieuwe jaar gehad allemaal? Bij mij wil het nog niet echt op gang komen. Niets loopt echt lekker en ik heb het gevoel dat ik alles maar half kan doen op dit moment. Wel jammer; hopelijk maakt dat onbestemde, sluimerende, toch wel vervelende gevoel snel plaats voor iets vrolijkers. Er staat wel weer veel op de planning op het moment. Over tien dagen staat Maarten weer op de stoep. Echt hartstikke leuk en dat wordt vast helemaal gezellig!! En op zes februari vertrekken Carla en ik naar Parijs voor een weekendje cultuursnuiven. Ik hoop dat Carla een beetje frans spreekt, want veel verder dan 'voulez vous coucher avec moi' kom ik niet en of dat nou een handige oneliner is?! Goede voornemens daar doe ik dit jaar niet zo streng aan. Het stoppen-met-roken-project heb ik vorig jaar al succesvol afgerond. En aan mijn michellinbuik wil ik dit jaar niet teveel denken. Gewoon lekker leven en oogsten wat er vorig jaar gezaaid is. En keihard werken!! En verhuizen!! (misschien toch een paar voornemens dan, haha) Eindig ik mijn verhaaltje met een kleine brandende vraag: Als je in de bus zit en aan de paal naast je hangt een klein, door de drukte een nog meer in de kreuk geraakt oud opaatje... haal je dan je tas weg van de stoel naast je zodat hij kan zitten? Of is het belachelijk dat je je dat überhaupt af moet vragen?

Meeeerrryyy christmas everybody!!!

Datum: Friday, 26-12-2003

15.47 Sja, wanneer je dan toch een site hebt waar je je gebrabbel op kwijt kunt, kun je natuurlijk ook meteen van die gelegenheid gebruik maken om iedereen heeele fijne feestdagen te wensen. We hebben alweer één hele kerstdag achter de rug, maar ook het restant wil ik allen nog heel veel liefde en geluk toewensen. Veel warme groetjes en enorme stapels knuffels, Arwen

Toch niet zo sociaal?

Datum: Tuesday, 23-12-2003

08.29 In de film White Squall zegt één jongen op een bepaald moment tegen een andere jongen uit een grote vriendengroep: "You're the glue that keeps us together." Dat zinnetje is in mijn hoofd blijven hangen, ook al is het al jaren geleden dat ik de film voor het laatst gezien heb. Dat is toch één van de betere dingen die iemand tegen je kan zeggen? Mijn droom -en mijn vriendjes en vriendinnetjes hebben me dat al vaak horen zeggen- is een huis met een hele grote eettafel. Zo'n robuuste eettafel met minstens tien stoelen eromheen. En dan een flink stel vrienden die regelmatig lekker bij me komen smikkelen en borrelen. Een fantastische gedachte! Bewondering heb ik voor mensen die dag en nacht hun deur open hebben staan voor anderen. Van die mensen waar je je nooit teveel voelt, maar je je altijd welkom waant. Van dat soort types waarmee je uren leuk kunt bellen en die met kerst een bordje extra neerzetten voor een onverwachte gast... Later als ik groot ben wil ik ook zo sociaal zijn! Moet alleen nog even uitvogelen hoe ik dat dan oplos wanneer m'n favoriete programma op teevee is, of ik me wil storten op dat hele dikke boek. O ja.. en een schuilplaats bedenken voor als ik gewoon geen zin heb in gezelschap natuurlijk! Xxx, Ar

Tutteltruttel

Datum: Sunday, 21-12-2003

00.13 Hmmm, kom net terug van een heerlijk vrijdag en zaterdag tutteltruttel. Het avontuur begon op donderdagavond toen ik na mijn werk de trein richting Boskoop pakte waar ik op werd gehaald door mijn zus. Het was leuk om Jan en Luc weer even te zien, maar de avond was van korte duur, de volgende dag zouden we er namelijk alweer heel vroeg uit moeten om Luc naar de creche te brengen. Om tien uur werden we verwacht in Beauty World de Wiemsel. De mensen waren zo hartelijk en we werden zo verwend. Ik was zelf nog nooit naar een beauty centrum geweest. Nu dus wel en het was zeker niet de laatste keer!!! We zijn heerlijk gemasseerd, in een kleuren en welzijnbad geweest, we hebben een gezichtsbehandeling gehad. En tussendoor hebben we genoten van de nodige drankjes en een lekkere lunch. 's Avonds (nadat we in het hotel hadden ingecheckt) hebben we zalig gegeten in het restaurant. En rond een uurtje of tien lagen we helemaal loom en uitgestrekt op bed in onze fantastische kamer. Alexandra is nogal van de 'je moet wel kijken' als je een film kijkt. Maar helaas... het laatste half uurtje van de film heeft ze me na moeten vertellen omdat ik toen al op twee oren lag te slapen, haha! Vanochtend hebben we nog gebruik mogen maken van de saunafaciliteiten en het zwembad. En daarna was het ook echt wel genoeg geweest. Na nog wat gedronken te hebben in een Ootmarssums theehuis, zijn we doorgereden naar Utrecht, waar we onze opa nog op een verjaardagsbezoekje zouden trakteren. Erg gezellig. Uiteindelijk ben ik met mijn ouders weer mee terug gereisd in de trein, waar we omringd werden door een hele groep feestende jongeren die op weg waren naar Assen. Sjongejonge, stelletje a-socialen! Iedereen tussen de tien en de twintig gewoon ELIMINEREN! *knipoogt* Nee, onzin.. ze waren erg uitgelaten en heel veel last had ik er niet van. Nu is het absoluut tijd voor bed. Ik ben bekaf en mijn wenkbrouwen liggen praktisch op mijn toetsenbord. Morgen weer een nieuwe dag... een zondag, wat betekent dat ik nog een ochtendje mag uitslapen. Heerlijk! Welterusten! Liefs, Arwen

Wie ben jij, wie ken jij?

Datum: Wednesday, 17-12-2003

Ken je dat? Van die kwisjes die in ieder damesblad wel staan en die je moet doen om erachter te komen wat voor een type je nu eigenlijk bent? Dat je moet kiezen tussen vier antwoorden, waarvan geen echt de jouwe is? Na het invullen van de test volgt altijd wat rekenwerk en dan moet je gaan kijken of je de meeste rondjes, hartjes, ruitjes of vierkantjes hebt. Met deze informatie kun je dan de uitleg opzoeken waarin uit de doeken zal worden gedaan hoe jouw diepere ik in het leven staat. Ik haat dat soort kwisjes. Zijn er twaalf vragen, zul je altijd zien dat ik eindig met drie rondjes, drie hartjes, drie ruitjes en drie vierkantjes. Wat in het kort wil zeggen dat ik introvert, extrovert en gematigd beide kanten op ben. Daarbij reikt de diepzinnigheid van deze testjes niet veel verder dan het niveau van de horoscoop in de krant die regelmatig voorspoed en rijkdom voorspelt voor alle schorpioenen wereldwijd. En toch doen he? Toch steeds weer je pen pakken en aankruisen. Net zoals je die stomme horoscoop steeds weer leest en ik zelfs een cursus handlezen uit de Yes heb geprobeerd te doen. Pasgeleden heb ik het boek met alle antwoorden gekocht. Jeweetwel: neem een vraag in je hoofd, klap dat boek open en voilá.. je antwoord. Inmiddels is er een wet ontstaan dat alleen gewenste antwoorden kloppen. Verschijnt er een antwoord dat je niet wilt hebben, klopt het boek niet en wordt het tot een nader te bepalen tijdstip aan de kant gegooid. Alleen het enneagram wil ik nog wel geloven. Ik ben een type zeven. Dat is de enthousiasteling. Iemand die ongematigd leeft, tot aan het destructieve toe geniet en wiens rappe opeenvolging van nieuwe plannen voor niemand te volgen zijn. Naast dat het wel klopt, is het natuurlijk ook een perfect excuus. Vooral zo tegen de kerstdagen! Geen taart zal voor mij nog veilig zijn, geen fles blijft vol en ik heb alweer een hele stapel nieuwe voornemens!!

All I want for Christmas

Datum: Tuesday, 16-12-2003

22.20 Wauw! Vorig jaar rond deze tijd was ik mijn tassen aan het inpakken, me klaar aan het maken om weer naar het noorden te verhuizen. Wat was ik zenuwachtig! Baan opzeggen, in iedere kroeg voor een laatste keer dronken worden, bij iedereen nog eens op bezoek en -niet minder belangrijk- afscheid nemen van het comfortabele leventje met Mies en het fantastische huisje met de verschrikkelijke goudgeverfde muur! Ik moest ineens aan vorig jaar denken toen Slade me zojuist vanaf de televisie de tekst toezong: And here it is.. Merry Christmas, everybody's having fun!! Look to the future now, it has only just begun! Deze paar zinnen hebben Maarten en ik behoorlijk de wereld ingeschreeuwd toen we vorig jaar samen in een kroeg in Arnhem stonden, waar een bandje optrad dat de hele avond alleen maar kerstliedjes speelde. We hadden allebei een kerstmuts op en heel even leek het net alsof alles altijd het zelfde zou blijven. Wat heb ik me geërgerd toen Maarten met zijn beschonken hoofd aan het einde alleen nog maar schreeuwde om liedjes van André Hazes en Chris Rea... en wat moet ik er nu om lachen! Gekke idioot! Straalgelukkig liepen we die avond de kroeg uit. Kerst doet dat nu eenmaal met mensen. Sorry, laat ik eerlijk zijn! Nu wilde ik het liefste vervolgen met hoe mooi de periode rond kerst is. Ik wilde iets schrijven over warmte en liefde. Maar de enige zinnen die mijn vingers op het moment willen typen zijn baalzinnen: De man die "war is over" zong, werd doodgeschoten. Geloven we echt nog in de kerstgedachte of is kerst enkel een jaarlijks uitstapje naar fantasieland? Treden we ieder jaar rond het einde van december weer even uit onszelf om ons heel even te begeven in een wereld vol liefde en hoop? What's with the real world? Gaan we ook nog echt iets klaarspelen met z'n allen?! "So this is christmas, and what have we done. Another year over, a new one just begun.", zong John Lennon. Afgelopen jaar was een goed jaar voor mij persoonlijk, een rustig jaar ook vooral *lacht* Ik hoop dat volgend jaar een inspirerend jaar wordt. Dat er een aantal mensen opstaan die het echt goed voor hebben met deze aardkloot. Mensen met een goed hart, zonder eigenbelang. Ik hoop dat het wereldvoedselprobleem wordt opgelost. Dat de ijskap weer groeit. Dat het regenwoud zich weer herstelt. Dat overal vrede komt. Dat ruzies worden uitgepraat. Dat de bedreigde diersoorten niet meer bedreigd zullen zijn. That everybody will drive home this christmas en dat iedereen het bovenal gewoon heel gezellig heeft met elkaar. "A very merry christmas and a happy new year. Let's hope it's a good one, without any fear!!" En dan hoop ik voor mezelf dat ik ook een keer met een ijsbeer mag dansen, net als Fay Lovsky in haar kerstliedje. En dat ik mijn volgende geschiedenistentamen niet zo zal verpesten als dat ik deze avond heb gedaan. En dat mijn humeur wat beter is morgen, want dit is niks natuurlijk! *winks* Liefs, Arwen

Mening, oordeel, intolerantie?

Datum: Friday, 12-12-2003

09.04 Aan je huiswerk gaan is moeilijk. Zelfs wanneer je al een aantal jaren uit de schoolse sleur bent en je hetgeen je doet ontzettend leuk vind. In het weekend zat ik ook weer op de bank, boek op schoot en van plan om hard te gaan leren voor een tentamen. Na een uur stond mijn notitieblaadje vol met bloemetjes, hartjes, rondjes en rondjes om rondjes. De enige twee woorden die er tussen stonden waren 'geen oordeel'. Toen ik dat las heb ik mijn dagboekje erbij gepakt en schreef ik op dat ik geen oordeel meer wilde. Ik wil geen mening meer hebben over iedereen die ik tegenkom, ik wil situaties niet meer een goed of slecht geven op basis van hoe ik me voel. Ik wil objectief zijn!! Geen gemakkelijk opgave... maar zeker niet onmogelijk, toch? En zoals altijd wanneer een bepaald onderwerp actueel wordt in je leven, kom je het overal tegen. Iedereen heeft het erover en overal wordt het een discussiepunt. Zelfs op een forum waar ik regelmatig te vinden ben is zwart/wit- en grijs-denken een groot onderwerp van gesprek. En wat blijkt? Het is heel zo makkelijk nog niet om zonder oordeel door het leven te gaan. Lijkt 'geen oordeel hebben' immers niet verdacht veel op 'met alle winden meewaaien'? Wanneer ik mijn eigen ingetikte bevindingen teruglees, vind ik mezelf nogal zwakjes en nietszeggend... 't is wel vrede in mijn wereldje, maar erg interessant wordt het er zo niet op. Ook vraag ik me af of mensen nu zo'n sterke mening hebben om zichzelf te profileren of omdat we diep van binnen echt vinden dat we gelijk hebben en dat onze mening de enige juiste is, we hebben er immers goed over nagedacht?! Ik weet het niet. Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik Sadam Hoessein aan het verdedigen ben, terwijl ik een paar achterlijke wijven uit Arnhem het liefste nog eens een rotschop zou geven. Ik moet hier echt eens wat beter over na gaan denken, erover praten en beter luisteren naar de mensen om me heen. Leven zonder oordeel, nobel, maar is het ook mogelijk?

't Heerlijk avondje is gekomen

Datum: Friday, 5-12-2003

09.37 Sinterklaas is weer in het land. Dat is hij al een tijdje natuurlijk, maar vandaag is het Sinterklaasdag. Menig kleutergezichtje zal de hele dag gespannen staan en er zal om het hardst gezongen worden om aan Sinterklaas te laten weten dat er van hem (en van de grote zak met cadeautjes) gehouden wordt. Elke ochtend als ik naar de bus loop, kom ik langs mijn oude basisschool. En iedere morgen probeer ik een glimp op te vangen van de gezellige, kleurige kleuterklassen die aan de straatkant gevestigd zijn. Nu het 's ochtends zo donker is kun je de versierde klassen nog beter zien. Kerstlichtjes, zwarte Pieten hoofden met grote oorringen, kastanjekunstwerken, slingers. En vooral de afgelopen tijd werd ik regelmatig omver gelopen door kleuters met de mooiste kartonnen stoomboten. Vanochtend stond het hele schoolplein vol met kleuters en ouders. Ik kon de spanning voelen. Er werd zenuwachtig gefluisterd en ouders kletsten samenzweerderig met elkaar. De kids stonden klaar om in één grote samenzang uit te barsten: "Siiiiiinterklaasje kom maar binnen met uw knecht!!" Ik moest lachen en had me het liefst in die menigte willen mengen om ook wat van Sinterklaas en zijn Pieten mee te krijgen. Toen ik de hoek omliep zag ik 'm. Daar zat hij! Op zijn bruine (?) paard, omringd door Pieten en met zijn staf in zijn hand zwaaide hij naar alle voorbijgangers. Auto's die voorbij kwamen toeterden vrolijk... Gek hoe je jezelf op dat soort momenten helemaal vol kunt voelen lopen. Sinterklaas komt al jaren niet meer bij ons aan de deur. Maar ik heb wel even aan Mamapiet gevraagd of ze wil zorgen voor extra veel lekkers vanavond. Fijne avond! Xxx

Confessie

Datum: Sunday, 26-10-2003

16.38 Vaak doe ik hele aparte dingen en soms gaan de aparte dingen die ik doe verder dan het gewoonlijke play-backen voor de spiegel in de hoop dat niemand me ziet. Maanden geleden zat ik in de taxi bij een aardige chauffeur. Onderweg vertelde hij me dat hij bij mij in de buurt woont en op plaats van bestemming aangekomen vervolgde hij dit gegeven met dat hij best eens mee wilde gaan stappen wanneer ik dat leuk zou vinden. En hij vertelde me zijn huisnummer. Geen haar op mijn hoofd die erover dacht om dat ook écht te gaan doen. Voor mij was het niets anders dan een aardige afsluiter van een leuk gesprek. De afgelopen maanden heb ik hem dan ook niet meer gesproken. Oké, op een keer na toen ik met mams in de bus zat, hij er bij dezelfde halte als wij uit moest en hij zei: "Taxi toch?", waarop ik knikte. Afgelopen woensdag stapte ik na naar school te zijn geweest nietsvermoedend de bus in en daar zat hij weer. Hij zat vrij vooraan in de bus en we wisselden een blik uit. Ik mompelde iets dat moest klinken als hoi en liep wat verder door naar achteren waar ik aan de andere kant van het gangpad ging zitten. Ik was vast van plan om na een lange, vermoeiende dag eens lekker voor me uit te gaan staren en nergens over na te denken. Maar al gauw werd dit onmogelijk omdat de jongen in kwestie bijna zijn nek verdraaide door me steeds een paar seconden aan te staren. Nu voel ik me vaak niet zo sociaal en zo had ik ook deze avond geen zin in een gesprek. Zodra ik zijn ogen weer voelde prikken, pakte ik gauw mijn disc-man, zette deze op en pakte een boek om me achter te verschuilen. Je hoeft geen deskundige in de lichaamstaal te zijn om te weten wat dat betekent, lijkt me zo. Na enkele seconden bedacht ik me dat ik helemaal geen zin had om te lezen en ervan overtuigd dat mijn gebaar wel duidelijk zou zijn, deed ik mijn boek weer in mijn tas om wat uit het raam te gaan staren... Ha! Hij keek naar me in het raam!! Hij zat gewoon achterstevoren op zijn stoel en keek naar me in het raam! Hier sloeg de paniek toe, dit starende object zat niet alleen bij mij in de bus, strakjes moest hij er natuurlijk ook nog bij dezelfde halte uit als ik! En dit was dus het punt in het verhaal waar ik mijn verstand begon te verliezen. Mijn hersenen draaiden overuren op zoek naar een passende oplossing voor dit 'ik-wil-absoluut-niet-met-je-kletsen-ook-al-heb-ik-daar-helemaal-geen-reden-voor-maar-ik-houd-nu-eenmaal-niet-van-starende-blikken-probleem'. BENG! Daar was de oplossing. Ik heb een mobiele telefoon! Welliswaar een telefoon zonder beltegoed, maar dat hoefde natuurlijk niemand te weten... Wat een geweldig idee! Het was nog best een opgave om te bedenken hoe ik dit prachtige plan het beste tot uitvoering zou kunnen gaan brengen. Uiteindelijk besloot ik dat ik bij de halte voor mijn eigen halte een nongalant gesprek zou gaan voeren met mijn onzichtbare -tevens niet bestaande- vriend aan de andere kant van de lijn. Ik deed mijn disc-man in de tas en zag tot mijn grote schrik dat de ademende reden van mijn ontwijken bij het zien van mijn inpakken ook aanstalten begon te maken om op te staan, dit terwijl we nog helemaal niet waren aangekomen op de plaats van bestemming. Dit maakte me nog vastberadener om het geplande nep gesprek werkelijk te laten plaatsvinden. Zo het geschiedde en het werkte perfect... Ik stapte giechelend om een niet bestaande grap de bus uit, gaf een gevat antwoord op een niet gestelde vraag. En bang dat ik misschien wel achtervolgt zou worden (oke, I got slightly carried away) besloot ik het gesprek af te maken. Pas voor de huisdeur aangekomen vertelde ik mijn afwezige gesprekspartner dat ik op ging hangen en dat we snel weer moesten bellen. Ik besefte me heus wel dat wat ik aan het doen was het niveau van achterlijkheid bereikte. Maar ja, vaak doe ik nu eenmaal aparte dingen en deze avond was daarop geen uitzondering.

pcpcpcpcpcpcpcpc

Datum: Monday, 20-10-2003

09.33 Het is alweer bijna een maand geleden en dat niet zonder reden. De laatste tijd is het zo druk geweest op mijn werk, op school en op sociaal gebied dat de computer er een beetje bij ingeschoten is. Deze afgelopen weken hebben er ook voor gezorgd dat ik met nog meer verbazing (en dat is echt bijna niet mogelijk) kijk naar mensen als mijn paps en bijvoorbeeld Michel. Nooit krijgen zij genoeg van hun pc. Nu moet ik eerlijk bekennen dat Michel tegenwoordig veel tijd maakt voor andere dingen dan alleen maar quantity time met de trouwe kast en zijn vriend scherm, maar mijn paps?! Mijn paps zit al zo lang als ik me kan heugen dag en nacht achter de computer. Hij werkt met computers, hij denkt over computers, als hij thuis is zit hij de hele dag achter de computer en het zou me niets verbazen als hij ook nog droomt over computers. En hij vindt het leuk! Het is nooit genoeg! Al twintig jaar, vijftien uur achter dat scherm en nog steeds vindt hij het leuk!!! *verbaasd en verwonderd* Zelf heb ik de laatste tijd niet aan computers moeten denken. Het laatse wat ik wilde na een dag werken achter een pc, was er thuis nog een keer achter kruipen. Alles in me schreeuwt om buitenlucht, mensen, sporten, douchen, niks doen en nog meer buitenlucht. Computers, blegh! Maar vanaf nu wel weer met enige regelmaat een update! *winks* Liefs, Arwen

School, scholer, schoolst!

Datum: Friday, 19-9-2003

09.15 NOOIT had ik kunnen bedenken dat onderwijs voor volwassenen zo schools kon zijn! Er zijn nu drie weken voorbij en al regelmatig heb ik een puberale kriebel omhoog voelen borrelen. Op sommige momenten krijg ik ineens zo'n ontzettende zin om vervelend te doen tegen een leraar. En -I know- het is helemaal niet aardig, maar ik heb iemand in mijn klas zitten... ER ZIJN GEEN WOORDEN VOOR!!! Laatst bijvoorbeeld: Wat begon als een 'leuk' gesprek met persoon in kwestie, eindigde al gauw in een kinderachtig ge-wel/niet over het bestellen van schoolboeken. "Iedereen weet dat je je boeken niet bij Edzes moet bestellen!!", was haar wijsneuzerige reactie op het feit dat mijn boeken nog niet zijn gearriveerd. "Ik wist het niet, in Arnhem hebben ze geen Edzes.", was mijn (ook niet al te volwassen) antwoord. "Zelfs mensen in Arnhem weten dat!!", kaatste zij terug "Ik niet!!", antwoorde ik onaardig en in mijn gedachten trok ik haar hoofd van haar romp om het ding te gebruiken als voetbal. Hiermee was het gesprek afgelopen en onze prille vriendschap tot een einde gekomen. Ook het maken van proefwerken voelt nog precies hetzelfde als vijf jaar geleden. Laatst moesten we voor Engels een betoog schrijven over SARS van rond de 250 woorden. Terwijl ik aan het schrijven was, merkte ik dat ik het zuchten en steunen nog niet verleerd ben. Ook de zweterige paniek die hoort bij m'n eeuwige ontevredenheid sloeg weer toe en een aantal keren spookte het idee door mijn hoofd om gewoon een leeg blaadje in te leveren. Het betoog dat ik uiteindelijk inleverde had nog het meest weg van een tekening. Gelukkig is er ook nog een ander gevoel dat nog precies voelt als voorheen op de middelbare school... Toen ik mijn betoog terug kreeg en er op de achterkant 8.5/9 stond met de tekst "This is very good" werd ik overvallen door het gevoel dat ik kon vliegen!! Hier doe ik het voor! Ik wil dit jaar slagen met een TIEN!

Hele slechte start!

Datum: Monday, 15-9-2003

10.18 Er heerst weer een griepvirus en ook in Groningen is dat merkbaar. Twee weken geleden zat mijn collega Muriël al als een zielig hoopje tegenover me te sniffen en te snuffen. Mijn zus belde laatst in paniek dat haar zoontje Luc hoge koorts had en haar ook meteen had aangestoken. Mijn moeder loopt al tijden als een kip zonder kop door het huis en ook haar moeder blijkt -zoals we gisteren aan de telefoon hoorden- geveld. En nu dus ook ik weer. Op de een of andere manier schijnt het gewoon niet uit te maken hoe gezond je leeft en hoeveel vitaminen je slikt. Als er griep heerst is eenzame opsluiting volgens mij het enige dat helpt. Maar goed... vandaag wordt het dus 24 graden buiten en ik zit hier verschrikkelijk voor gek in een wollen trui. En ik heb ook maar het minste beetje zin om werk te verzetten. Een bed, een cracker en warme melk klinken me zoveel beter in de oren!!! En het is toch eigenlijk ook niet eerlijk zo'n héééél leger bacteriën tegen één!?

*Gaapt*

Datum: Wednesday, 10-9-2003

09.44 Hmmm, ik geloof dat ik de inpact van mijn 'nieuwe drukke leventje' toch een beetje verkeerd heb ingeschat. Vorige week is school begonnen en om heel eerlijk te zijn... het valt me nu al zwaar. Neem nou gisteren: Op dinsdag vertrek ik om acht uur 's ochtends van huis naar mijn werk en ik keer pas om elf uur 's avonds weer thuis uit school. Ik ben kapot!! NU AL!!! Schandalig! Maar goed, we gaan vrolijk door. Met een beetje geluk kom ik vanzelf wel in een soort van ritmeding. En de lessen zijn leuk, dat maakt het dragelijk. Goed, vandaag te laat op mijn werk omdat er bussen uitvielen, dus ik moet maar eens gauw aan de slag. Zou het niet fantastisch zijn als dit een heeeele rustige dag zou worden? *gaapt* Liefs, Arwen

Chew!

Datum: Tuesday, 2-9-2003

8.53 Ik vind het toch wel zo belachelijk idioot dat ik één keer in de zoveel tijd weer hoognodig lijk te moeten worden lastiggevallen door mensen die overduidelijk niet blij zijn met hun leven!!! Onder lastig vallen versta ik niet het voeren van een goed gesprek... Nee, onder lastig vallen versta ik dat ik als nietsvermoedende consument regelmatig te woord word gestaan door overchagrijnige, ontevreden, norse, onbeschofte receptionistes, telefonistes, obers en winkeldames. Ik spreek nu tegen de vrouwelijke helft van de bevolking in het bijzonder! Dames, als je niet blij bent met je baan, zoek dan wat anders!! Of doe in ieder geval je best om er wat van te maken. Je moest eens weten hoe veel leuker werken wordt wanneer je er eens niet voor zorgt dat mensen binnen een minuut al van je gruwelen. En wil je niets veranderen, zit je in een neerwaardse spiraal en is het enige dat je met een treurhoofd kunt uitbrengen "Maar my life sucks nu eenmaal"? dan zal mijn antwoord zijn: "Eat it! Je moet nu eenmaal kauwen wat er voor je kiezen komt!".

Kaneelthee en Speculaas

Datum: Wednesday, 27-8-2003

09.02 Zaten we een paar dagen geleden nog te puffen van de hitte, de lucht toont nu geen straaltje zon meer. Grote dikke grijze wolken pakken samen en vanmorgen zaten er spetters regen op het slaapkamerraam. Een soort oergevoel komt los, zucht naar gezelligheid. Kaneelthee met een groot stuk speculaas erbij en kruidige geurkaarsjes branden, kijkend naar een gezellige film. Gisteren zaten mijn mams en ik dan ook heerlijk samen op de bank. Lekker opgekruld, een grote pot thee op een lichtje en een videoband. Dat de film op zijn minst heel apart was daar zullen we het maar niet over hebben, daar gaat het ook niet om... Het was gewoon fantastisch die eerste herfstige avond van dit jaar! Xxx, Arwen

Rollende rolletjes

Datum: Monday, 25-8-2003

09.13 Het was wel weer even wennen hoor, vanochtend zo vroeg al bij de bushalte. Maar afgezien van het feit dat de slaap nog in mijn ogen staat, heb ik wel weer ontzettend veel zin om te werken. De vakantie was NATUURLIJK weer leuk. Michel en ik hebben heel veel gedaan in een korte tijd, maar wel van alles optimaal genoten. We hebben verschrikkelijke bergwandelingen gemaakt. We zijn achterna gezeten door drie idiote koeien en we hebben kou liggen kleumen in een tentje. De laatste twee nachten hebben we doorgebracht in een hotel waar we een kamer hadden met bubbelbad!!! Some people never change! Waar Michel en ik altijd heel ambitieus beginnen met afzien en ploeteren, eindigen we toch altijd weer omringd door luxe en comfort. Ach, maar waarom ook niet?! Gisteren alweer lekker in het stadscafé aan de high-tea gezeten met Katja en lekker bijgeklept en dan nu maar weer een tijdje werken. Ik heb vanaf 20 augustus een contract, dus ik ben helemaal blij tevreden en alles loopt op rolletjes! Liefs, Arwen

Een dubbel gevoel!

Datum: Friday, 15-8-2003

08.53 Het is een beetje een tegenstrijdige dag vandaag. Aan de ene kant is vandaag de laatste dag voor de vakantie. Mijn tasje staat gepakt klaar onder de kapstok en over een paar uur vertrek ik met de trein naar Arnhem, van waaruit we morgen in alle vroegte zullen vertrekken. Aan de andere kant hoorde ik gisteren dat een vriendinnetje die ik al een hele tijd niet gesproken heb in het ziekenhuis is opgenomen omdat ze zo ontzettend ongelukkig is en geprobeerd heeft niet meer op de wereld te zijn. Ik voel me een beetje uit het veld geslagen. Hopelijk wordt het vandaag lekker druk op het kantoor, een beetje afleiding is ontzettend welkom. En dan morgen... morgen bij de eerste de beste berg die ik tegenkom zorg ik dat er even een frisse wind door mijn koppie waait! Tot gauw! Heel veel liefs, Arwen

Spruit vliegt uit!

Datum: Tuesday, 12-8-2003

09.11 Gisteren heb ik een kamer bekeken. Hartstikke mooi, midden in het centrum van Groningen. Eigen keuken, een klein balkonnetje, goed onderhouden... het was alleen wat te klein. Langzamerhand is toch het plan weer gaan groeien om iets voor mezelf te zoeken. Niet omdat het niet leuk is bij mijn ouders, in tegendeel. Maar gewoon omdat het tijd wordt. Als ik een beetje logisch nadenk is het helemaal niet handig om in dit voornemen al te veel tijd te steken nu. Zeker niet wanneer je bedenkt dat ik nog op vakantie moet, in september weer naar school ga en naar Parijs... Maar ik verlang zo naar de zelfstandigheid! Hiervoor woonde ik altijd in het centrum van de stad. Als ik me eventjes alleen voelde, zette ik twee stappen en was ik omringd door mensen. De laatste tijd, vooral nu het zo warm is, mis ik dat gemak zo ontzettend! Even dat biertje op een terras, tien minuutjes in het stadspark gaan liggen en nog even naar de winkel om te kijken of ze nog Ben&Jerry's op voorraad hebben... Maar goed, kennelijk wordt er nog even geduld gevraagd. Is ook wel een keertje goed; is weer eens wat anders!

Hai!

Datum: Thursday, 7-8-2003

08.59 Wat is het lekker warm buiten! Gisteren heb ik tot laat buiten gezeten, lekker met de tuinfakkel aan, wat te drinken en tucjes erbij. Dat ik uiteindelijk toch maar naar binnen ben gegaan had veel te maken met een groep gefrustreerde muggen. En dan nu nog negen nachten slapen en dan gaan Michel en ik naar Zwitserland. Michel vroeg nog aan me hoe het staat met mijn conditie... *eeehhhhhh* Ik ben wel bijna sportief geweest trouwens! De afspraak bij Fitness First was al gemaakt, maar ik heb toch maar afgebeld. Baby-stapjes Arwen!! Fitnessen is echt meteen teveel van het goede. Vanavond dus maar weer een eind lopen ofzo en een beetje gezond eten en dan strakjes ná de vakantie werp ik wel weer een blik op die conditie van mij.

*ooohhhhmmmm*

Datum: Monday, 4-8-2003

15.00 Zoals altijd volgt er op een moment van totale waanzin een moment van bezinning. Dat is een wet! Noem het het 1 januari-syndroom; iets waar je je aan vast kunt houden wanneer je beseft dat het verleden onomkeerbaar is. Kun je je daden niet terugdraaien, beloof dan beterschap! Simpel toch? Simpel maar belachelijk! Belachelijk, maar ook zo verschrikkelijk effectief!!! Dus gisteren een uitgebreide blik in de spiegel en de volgende voornemens: 1. minder rosé 2. minder rosé 3. meer sporten 4. alleen nog maar doen wat ik leuk vind 5. minder rosé 6. meer dingen leuk vinden 7. die zeikerige ontevredenheid het raam uit 8. buikbal weer omtoveren in het wasbordje dat het nooit was 9. kappen met die verontschuldigingen En met wat minder rosé moet dat allemaal best gaan lukken! Over elf dagen naar de Zwitserse bergen!! Liefs, Arwen

Luc

Datum: Thursday, 31-7-2003

09.32 Altijd en overal ben ik de jongste of één van de jongsten. Ik ben het kleine zusje, op kantoor ben ik de jongste... We hebben het natuurlijk niet over school hier, maar op alle andere vlakken word ik altijd omringd door 'volwassenen'. Dat maakt dat het opgroeien van mijn neefje nog bijzonderder is. Het is nu alweer meer dan een jaar geleden dat ik (ik werkte toen nog bij het CBR in Arnhem) het kantoor binnen kwam lopen en mijn collega tegen me zei dat ik wel weer rechtsomkeerd kon maken. Mijn ouders hadden gebeld, mijn zus zou gaan bevallen!! Als een idioot ben ik de trein in gestapt en niet veel later zat ik in Boskoop samen met mijn paps in de woonkamer, terwijl mams, Jan en de verloskundige mijn zus boven bijstonden. Na een paar uur hoorden we een laatste oerkreet en een het geluid van een kindje dat zijn stemmetje voor het eerst liet klinken. WAUW!! Wat was dat een mooi moment! Inmiddels is Luc bijna dertien maanden. Hij kan staan, hij heeft een fantastische werparm, hij kan zingen als de beste en -niet minder belangrijk- hij heeft twee tandjes. Het is zo mooi om dat kereltje groter te zien worden. Hij is zo bezig met alles om hem heen. Hij heeft nog niet leren filteren, voor hem is alles nieuw en alles even heftig. Hij vertrouwt er blindelings op dat zijn mama hem beschermt en voedt en hij is er vol van overtuigd dat zijn papa alle boze draken voor hem zal verslaan! Over niet al te lang zal hij kunnen praten en lopen. Ik kan haast niet wachten... gaan we lekker samen naar de glijbaan!

E-MAIL

Datum: Thursday, 24-7-2003

15.09 Natúúúúúúrlijk is het ook mogelijk om me een e-mailtje te sturen!! Dat kan hier. Altijd leuk om post te ontvangen, dus don't hesitate! Groetjes, Arwen

Aardappel!

Datum: Thursday, 24-7-2003

09.43 Gisteren zat ik op een terrasje en zoals altijd wanneer ik op een terrasje zit, luisterde ik weer fanatiek mee met alles wat er om me heen besproken werd. Ik weet dat het niet netjes is, maar leuk is het natuurlijk wel... Achter me zat een stelletje brallerige studenten geneeskunde, of misschien waren ze wel net klaar met hun studie. Ongelooflijk wat een onzin er uit die hete-aardappel-kelen kwam zeg! Wat een verschrikkelijke minachting voor het gewone klootjesvolk, wat een air en wat een taalgebruik. Deze dokters in spé hebben me absoluut genezen van het idee dat het zoveel beter is om "dokter" voor je naam te kunnen zetten. Er zijn zoveel leuke mensen zonder opleiding die oprechte interesse tonen in alles om zich heen. Vrolijke mensen, gezellige mensen, mensen die alles voor een ander over hebben. Maar deze jongens, deze zogenaamde goeddoeners voor de maatschappij?! Mijn oren begonnen te klapperen toen ik hoorde hoe ze één van hun kameraden die zijn kont nog niet gekeerd had om thuis wat te eten 'plussen' en 'minnen' gaven!! Ze hadden het over neukobjecten, geld en ambitie... Ja sorry hoor! HALLO JONGENS!!!! EARTH CALLING!!!!

Bosche Bollen!

Datum: Monday, 21-7-2003

13.32 Den Bosch was leuker dan leuk! Wat een geweldige stad is dat; leuke mensen, leuke winkels, leuke kroegjes, leuke wijken!! Carla en ik hebben alleen maar zitten kletsen en we hebben genoten van de zon. Zelfs de eerste mosselen zijn alweer gegeten! Den Bosch... daar zou ik ook best nog wel eens willen wonen! Haha! Mensen in mijn omgeving worden zo langzamerhand bang om me tegen te komen, of om met te praten. Er is tenslotte iedere keer wel weer een nieuw plan of een nieuwe wens in ontwikkeling en al die plannen gooi ik weer kwistig weg, of zet ik weer vrolijk in een totaal andere volgorde dan aanvankelijk de bedoeling was. Het is toch ook niet zo gek allemaal? Er zitten gewoon te weinig uren in een dag, te weinig dagen in een week en te weinig weken in een mensenleven. Van al die uren slapen we er teveel, staan we te vaak voor een stoplicht, hangen we in de wacht aan de telefoon en we voeren meer dan te vaak vervelende en nutteloze gesprekken. De wereld is te groot, de mogelijkheden zijn te eindeloos. Mensen kunnen maar op één plaats tegelijk zijn en er passen teveel plannen in één hoofd! Waarom lijkt dit nou toch zoveel op een uitroep van ontevredenheid, terwijl de gedachte erachter echt alleen maar gebasseerd is op één golf van blij-zijn?! Ik vind het allemáál zo leuk! De wereld voelt aan als een grote snoepwinkel en ik heb gewoon geen idee meer waar ik moet beginnen!! *smiles verontschuldigend*

Van de drup in de regen.

Datum: Thursday, 17-7-2003

16.40 Hoe klinkt dit? Op een mooie zomerdag na een lange, verstikkend warme dag op kantoor pak je samen met een goede vriendin een terrasje. Je drinkt een lekker wijntje in de avondzon, waarna je -de lucht ziet er een beetje dreigend uit- wat rond gaat lopen, op zoek naar een leuk ander plekje om te zitten en verder te kwebbelen; een handeling die je nog een paar keer zal herhalen op deze avond. Stel je voor dat het dan begint te regenen en het voelt alsof de hele wereld adem haalt. Je loopt naar buiten, trekt je schoenen uit en loopt op blote voeten naar nog een ander kroegje om de avond af te sluiten. De straat voelt heerlijk koel aan en de druppels regen maken je vrolijk. Wanneer je uiteindelijk door de taxi voor je huis wordt afgezet, blijf je nog heel even buiten staan kijken naar de bliksem in de verte. En daarna ga je heerlijk slapen... Zo zag mijn gisteren eruit en het was geweldig! Xxx, Arwen

krabbeltje

Datum: Wednesday, 16-7-2003

09.19 Zo! Het is weer tijd om wat te schrijven, vind ik. Sinds ik bezig ben (en het lukt aardig) met het regelmatig updaten van de site, is me één ding opgevallen en redelijk verassend ook... 'Hoe meer je meemaakt, hoe minder er te schrijven valt'. New York, Wenen, maar ook alle andere uitstapjes met vrienden en familie; het zit allemaal in mijn hoofd, maar op het scherm krijg ik het niet. Apart. Afgelopen weekend kwam Michel in het Groningse langs om wat plannen te maken voor onze vakantie en natuurlijk ook voor de gezelligheid. Nu zou ik het hem helemaal niet kwalijk hebben genomen als hij nooit meer een voet in Groningen had willen zetten, aangezien er tot nu toe bij ieder bezoek van alles fout ging (bussen die niet komen, ijssel), maar gelukkig kwam hij toch. Het was een heerlijke dag, ondanks het feit dat we het grootste deel in een schoenenwinkel hebben doorgebracht. Maarrrr... ook Arwen heeft nu goed schoeisel om flinke bergwandelingen te kunnen maken en niets staat onze vakantie dan ook nog in de weg. We vertrekken op 16 augustus met de tent naar Zwitserland om het weekend daarop weer terug naar Nederland te reizen. Natuurlijk heb ik er weer ontzettend veel zin in. En op dit moment zou ik niets liever willen dan invloed uit kunnen oefenen op de tijd. Alhoewel, er staat dit weekend nog wel een uitstapje naar Den Bosch gepland met Carla dat ik voor geen goud zou willen missen...

O zo saai!

Datum: Thursday, 10-7-2003

17.16 Ik hoor het mezelf net gewoon zeggen! Voor de vierde keer deze werkweek zeg ik tegen mijn collega dat vanavond weer een heerlijk avondje voor de buis zitten wordt. Dat is toch niet spannend?! Niet interessant en niet boeiend!!? Eerlijk is eerlijk; lekker is het wel! Die lieve moeder van mij heeft gezorgd voor een zalig flesje rosé en die past weer hartstikke goed bij mijn nieuwe wijnglazen die heel goed passen bij mij en ik pas nu eenmaal het best bij een relaxte avond met vrienden, op een terrasje of sja... voor de televisie. Dinsdag ben ik begonnen met een Ally-marathon. Vorig jaar heb ik een heel seizoen 4 op de kop getikt en het werd weer eens tijd om lekker weg te zwijmelen bij het wel en wee van dat gekke mens en haar nog veel gekkere advocatenkantoor. Stom eigenlijk dat ik me zo geneigd voel om me te verontschuldigen voor mijn gedroom voor dat lichtgevende vierkante kastje. We kunnen ten slotte niet allemaal even spannend zijn! Liefs, Arwen

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Datum: Tuesday, 8-7-2003

13.12 De bus is niet zomaar een voertuig! Neeeee! Mensen die dat zo zien, hebben het helamaal verkeerd begrepen. De bus is een leven op zich, de bus is een psychologisch spel, in de bus kom je erachter of je al dan niet een aso bent en in de bus kun je je flirt-kunde op de proef stellen en daarmee gelijk je ego. Voor mij begint iedere dag met een reisje in deze wereld op wielen. Het tochtje naar het station is welliswaar maar een kwartier, maar toch gaat er soms best een dag voorbij dat deze vijftien minuten als het hoogtepunt van mijn dag kunnen worden gezien (ja ik weet het, dat is heel triest). Het begint met het instappen; ben je een aso, of ben je het niet? Hoe vaak hoor je wel niet om je heen: "Je staat er als eerste, je komt er als laatste in!"? Ellebogen prikken in je zij, gemene blikken worden geworpen en er wordt heftig op elkaars tenen getrapt. Vervolgens moet je natuurlijk een plekje opzoeken. Ga je achter de chauffeur zitten? Dan moet je opstaan als er een bejaarde binnenkomt. Dat plekje naast die mevrouw daar? Ja dat probeer je toch zo lang mogelijk uit te stellen. Staan dan maar? En als je dan uiteindelijk zit, wil je natuurlijk niet dat er iemand naast je plaatsneemt... maar geloof me, als enige-persoon-waar-niemand-naast-gaat-zitten overblijven is ook niet goed voor je ego!!! En waar moet je naar kijken als die mooie dame of meneer binnenkomt? De neiging om iemand uitgebreid op te nemen terwijl hij of zij de bus binnenkomt, is erg groot, maar niet zo aardig natuurlijk. Zo zie je maar dat de meest simpele dingen toch altijd stiekum ingewikkeld zijn!

Einde week berichtje

Datum: Friday, 27-6-2003

09.06 En die vrijdagen blijven maar komen... Eigenlijk heb ik maar bar weinig te vertellen vandaag, behalve dan dat ik praktisch de hele week heb doorgebracht met een boekje in bed, naast de gebruikelijke uren op kantoor natuurlijk. Af en toe kan het zo heerlijk zijn om een bordje "niet storen" aan je neus te hangen en eventjes weg te dromen! Morgen naar Utrecht; een vriend opzoeken die ik ken van de middelbare school in Arnhem. Ik verheug me er ontzettend op! Sja en dat was het wel weer dan. Dikke knuffel, Arwen

Een vrijgezel die gaat nooit slapen!! lalalaaa

Datum: Monday, 23-6-2003

8.49 En daar ga je dan! Onder het motto 'ik moet nu toch eens nieuwe mensen gaan leren kennen' loop je op zaterdagavond rond een uur of half elf richting bus op weg naar de stad. Voor het eerst in je ééntje stappen; dat is best een hele opgave. Voor de zekerheid toch maar een tijdschriftje in mijn tas gestopt, hoe suf ook, je kunt tenslotte maar nooit weten. Nu ben ik altijd al een verschrikkelijke treuzel geweest als het gaat om keuzes maken... -zo was ik gisteren een beetje lamlendig door het Harry Potter DVD-menu aan het bladeren toen een gedecideerde stem me meedeelde dat ik nooit naar Zwijnstein zou kunnen als ik nu al niet kon kiezen of ik nou wel of geen ondertiteling wilde-, maar zo moederziel alleen op de grote markt staan en dan beslissen in welke kroeg je eenzaam gaat zitten wezen, is al helemaal geen makkie! Uiteindelijk maar naar een café gegaan waar ik enigszins bekend was, in de hoop dat ik me daar op mijn gemak zou gaan voelen. Het viel hartstikke mee! Ik heb wel honderd allerlaatste kaartjes geschreven aan een vriendin die ik al tijden niet gesproken heb. Maar ik heb ook gepraat met mensen; heus! Op een gegeven moment ben ik zelfs aan het dansen geslagen en ik kwam pas weer thuis toen het allang licht was en de vogels alweer floten. Heeft het me nou ook wat opgeleverd naast die vermoeidheid die er, zo te voelen, nog wel even zal zijn? Geen idee! Maar ik ben wel blij dat ik eindelijk weer eens een volgende stap gezet heb op weg naar een rijk en sociaal leven, haha!

Sjongejongejonge!

Datum: Wednesday, 18-6-2003

Weet je wat leuk is? Dat je hoofd zo vol zit met niets, dat je op je werk niet veel verder komt dan een beetje schaapachtig gegrinnik en wat gestaar naar je beeldscherm. En iedere keer als je probeert na te denken, veroorzaakt die actie een lichamelijke reactie. Actie - Reactie. Oorzaak - Gevolg. Nadenken had bij mij vandaag als gevolg dat ik voor de honderste keer moest gaan verzitten op mijn stoel, dat ik geen minuut door kon brengen zonder minstens één keer te gapen en ook zorgde het voor de nodige stuiptrekkingen in mijn muisarm. En natuurlijk, wanneer je dan eindelijk toch een beetje in de werksferen begint te komen, krijg je een reminder op je scherm dat je om tien voor vier bij de mondhygiëniste moet zijn. Productiviteit alom dus. NOT! Goed, op naar huis, tanden poetsen en wegwezen! Je gelooft het niet... Het ene moment is het om te stikken zo warm; Arwen zet één voet buitenshuis, de hemel breekt open en het water komt met bakken naar beneden! He ja, gezellig! Op plaats van bestemming aangekomen na een vervelende en vooral lastige fietstocht met paraplu krijg ik een 'tandsteen-verwijder-behandeling' waar je u tegen zegt. Een kwartiertje later stond ik dan ook weer buiten met een letterlijke mond vol tanden en een leuke poetsopdracht rijker. Nou ben ik de vervelendste niet en in het kader van mijn plannen om een brave leerling te zijn, besloot ik om de nodige middelen voor het 'nieuwe poetsen' in huis te gaan halen. Nog eventjes naar de winkel dus. Ik had het kunnen weten. Sta ik daar met mijn goede gedrag bij de kassa, is het saldo ontoereikend. Uiteindelijk na veel schaamrood en gepuzzel heb ik 1 euro gepind en de rest contant voldaan. Nu dus zo blut als een aap!!! Maar we zijn nog niet klaar... We vervolgen de reis terug naar huis in de veronderstelling dat het niet beroerder kan. Guess again! Fiets van het slot krijgen en het rijwiel-met-tas-aan-stuur op een normale manier keren blijkt een opgave waar ik nog minstens vier jaar studie voor nodig heb. Schaampaars op mijn kaken inmiddels! Thuis ben ik veilig, eindelijk! Dat ik de kapstok beneden straal vergeet en met natte paraplu, boodschappen en jas naar boven loop, vergeet ik gemakshalve maar even. Kdoe NIKS meer vandaag!

samen-leuke-dingen-doen

Datum: Monday, 16-6-2003

12.08 Logische situatie: Dochter bereikt leeftijd van twintiger en gaat toch wel met enige haast op zoek naar eigen optrekje om feestjes te kunnen vieren, vrienden uit te kunnen nodigen en -niet minder belangrijk- een leven te kunnen leiden. Onlogische situatie: Dochter bereikt leeftijd van twintiger, gaat weer thuis wonen, heeft het er hartstikke gezellig en is niet voornemens om op korte termijn het ouderlijk huis weer te verlaten. Ik denk dat het allang wel duidelijk is dat ik me in een zeer onlogische situatie bevind. In mijn gedachten zie ik in de ogen van mijn ouders nu een ietwat zorgelijke 'o, o ze blijft nog even'-blik verschijnen. En terecht! Nu heb ik het over een onlogische situatie, maar het is natuurlijk ook wel een beetje de algemene tendens. Steeds meer kiddies blijven thuis tijdens hun studie. Het leven wordt namelijk ook steeds duurder, de kamersituatie steeds nijpender en welke ouders zijn nou tegenwoordig nog thuis?! Maar daarnaast is er volgens mij nog een reden die niet minder belangrijk is: het 'puber-af'-zijn! Wat heerlijk om eindelijk niet meer een beroepsmatige hekel aan je ouders te moeten hebben. Om alles stom te moeten vinden wat zij leuk vinden. En wat heerlijk om gewoon gezellige dingen te kunnen doen met je ouders, zonder dat je het gevoel hebt zo ontzettend NIET STOER te zijn! Neem nou dit weekend. Zaterdag was een topdag! Naar de stad met paps om hem weer eens in het nieuw te steken, gevolgd door een super-etentje in een spaans restaurant, een bioscoopje, nog een terrasje... leuker kan het niet. Nou is die vader van mij ook een hele aardige man af en toe hoor, dat zal ook best een beetje helpen, maar logischer was het toch geweest als ik liever met een vriendin was gegaan. Zondag was niet minder. Beetje schuren en verven in de tuin met mijn mams. Lekker kletsen over leuke interieurdingetjes en vrolijke kleurtjes. Hoe kneuterig kun je zijn, maar gezellig dat het was!!! Is dit nou echt een geval van allemaal (van de)puber-af of zijn we gewoon een supergezin? PS: Een supergezin dat absoluut veel minder super zou zijn zonder mijn zus!

...Zenuwen & Kippenvel...

Datum: Thursday, 12-6-2003

09.12 Je gelooft het niet! Niemand gelooft het waarschijnlijk... Ikzelf geloof het al helemaal niet, maar ik wil het zo graag! Een paar jaar geleden nam ik het besluit om, na veeeele jaren onsuccesvol-op-school-zitten, te gaan werken. 'Geen school meer voor de Arwen', was het motto. Wat wil je? Zes jaar HAVO (geen diploma), dansopleiding (mislukt), secretariële opleiding (één jaartje volgehouden) en een opleiding technische informatica (wat dééd ik daar?!). Misschien begrijpelijk dat ik het hierna echt wel gehad het met het fenomeen "school". En dan nu vandaag: Vandaag zit ik met zenuwen op mijn werk. Vanavond heb ik een afspraak voor een intake op een avondschool. Het zit me toch erg dwars dat ik al die jaren heb geleerd en nooit een papiertje in de wacht heb kunnen slepen. Met het gevoel dat ik nu toch echt gemotiveerd ben, dat kennis leuk is in plaats van lastig en dat ik het nu helemaal anders zal gaan doen, volgt hier nu poging 5! Geschiedenis en Engels; laten we dat eerst maar eens proberen. *zo nerveus!!!*

Fantastisch Weekend!!

Datum: Tuesday, 10-6-2003

09.00 Nou, dat wordt dus allemaal naar Wenen!!! Wauw wat een fantastische stad is dat! Voordat ik ging, maakte ik me toch best een beetje zorgen over het 'ouwelullengehalte' van de stad, maar het tegendeel is waar. Oké... je moet wel een beetje een cultuurgek zijn, maar dan heb je ook echt wat. Het hele weekend hebben we in de verstikkende hitte op slippertjes door de stad gestruind. Natuurlijk zijn we eerst naar de paleizen van de Habsburgs geweest. Het winterverblijf was zo prachtig, vooral binnen waar alles nog ingericht is zoas het eind 1800 ook al was. Raar hoor, om te beseffen dat die deurklink die jij daar aanraakt, ooit door de handen van Sisi is beroerd. Natuurlijk hebben we ook gewandeld door allerlei prachtige parken, hebben we Sachertorte gegeten en zijn we in het Prater geweest. En geloof me; met die hoogtevrees van mij, vind ik dat toch best een prestatie, evenals het beklimmen van de 344 treden tellende toren van Stephans Dom! Céline was een fantastische gids en we hebben zoveel lol gehad! De tweede avond bijvoorbeeld zijn we geëindigd in een Latin-club waar we tot half vier op de dansvloer hebben gestaan. *geen-voeten-meer-over* Maar goed, dat is nu weer voorbij. Hopelijk zijn de foto's snel ontwikkeld en dan moet ik me er toch echt eens toe gaan zetten om een mooi nieuw reisalbumpje in elkaar te gaan zetten. De foto's van New York liggen namelijk ook alweer veel te lang zielig in een doosje onder mijn bed. Heb trouwens nog wel een telefoonnummer en een e-mailadres weten te bemachtigen van iemand uit Londen. Misschien een idee voor een volgende trip?! Liefs, Arwen

Stuwende Kracht

Datum: Thursday, 5-6-2003

09.09 'Alles komt voort uit stroming en beweging.' zegt Sokrates in Plato's Theaitetos 'Hoe zit het? Gaat de conditie van het lichaam niet verloren door rust en luiheid, terwijl zij in het algemeen door oefening en beweging in stand gehouden wordt? En de conditie van de ziel? Is het niet door leren en studeren, vormen van beweging, dat zij wetenschap verkrijgt, in stand blijft, beter wordt? Terwijl zij door rust -dat houdt in nalatigheid en onoplettendheid- niets meer leert en vergeet wat zij heeft geleerd?' Geweldige zinnen om te lezen. Vooral wanneer je zelf ook bezig bent met het in beweging blijven, nieuwe dingen doen en pogingen tot ontwikkeling. Over een paar uurtjes stap ik op de trein naar Schiphol voor een leuk weekendje Wenen. En ik zal je advies opvolgen Lexa... geen Torte en Schnitzel zullen veilig zijn voor mij! Groetjes!

Wonderful life!

Datum: Sunday, 1-6-2003

22.49 Het begint eindelijk een beetje af te koelen nu. Nog heel even genieten van de frisse wind die door het raam naar binnen komt en dan toch maar proberen te slapen. Vandaag heb ik vijf uur op de fiets doorgebracht. De omgeving van Groningen is zo mooi! En terwijl ik daar zo door de polder fietste op een karrenspoor dat soms nog maar nauwelijks aanwezig was en het zo warm was dat ik me afvroeg waar ik mee bezig was, voelde ik me ook zó gelukkig. Ik geloof dat ik er na dit weekend eindelijk ook zelf van overtuigd ben dat Arnhem verlaten een goede stap is geweest. Natuurlijk zijn er dingen die ik mis, maar ik heb het gevoel dat ik mezelf weer een beetje terug heb gevonden, hoe belachelijk dat misschien ook klinkt. Mijn leventje is nu zoals ík dat wil, met daarin eindelijk alleen mensen die ík leuk vind. Dromen en nachtmerries die me steeds maar bleven achtervolgen liggen achter me en de lucht die ik nu inadem voelt fris en gezond. Yup! Het was echt een heerlijk lang weekend! Nog drie daagjes werken en dan staat het volgende avontuur alweer te wachten: Wenen!! Am I a lucky doos, or what?!! *wink*

bloemetjes en bijtjes

Datum: Saturday, 31-5-2003

17.55 Met een wijntje bij mijn ouders in de tuin neergestreken, vond ik het wel weer tijd voor een stukje tikwerk. De wind is eindelijk gaan liggen en de zon schijnt nog net genoeg om de parasol nog niet in te klappen. Echt superzalig, zo'n 'begin van de zomer'. Als klap op de vuurpijl heb ik zojuist getuige mogen zijn van het paringsritueel van een mannetjes- en vrouwtjeshommel!! Er heeft zich hier in de dakgoot een hele hommelkolonie gevestigd, op zich heel vervelend natuurlijk, maar het levert ook flink wat 'hommel-inside-information' op. Zo heb ik namelijk al weer gezien dat hommels voor het hele gebeuren toch behoorlijk wat tijd uittrekken. (kwartier tot dertig minuten) En wist je al dat het mannetje het vrouwtje steevast van achteren neemt? Op z'n hondjes wordt voortaan dus op z'n hommels. En hier is dan nog het meest bijzondere van het hele verhaal: Na de daad vliegt het vrouwtje de lucht in. Ze lift daarbij niet alleen haar eigen gewicht de lucht in, maar tot mijn stomme verbazing hing het mannetje er nog aan!!! Verder maar niet teveel bij nadenken. Ach... eigenlijk gaat het er bij die hommels niet zoveel anders aan toe dan bij ons. Een paar uurtjes geleden zat ik nog aan de waterkant van een recreatiemeertje hier in de buurt en daar was het hetzelfde verhaal. Tot de daad was nog niemand gekomen, maar er werden al flink wat paringsdansen gedanst. Lente it is! Xxx, Arwen

Zon!

Datum: Wednesday, 28-5-2003

12.20 Even een klein berichtje om te melden dat alles gisteren toch nog helemaal goed is gekomen. Vanmorgen toen ik wakker werd, was het al heerlijk warm én er staat natuurlijk een lekker lang vrij weekend voor de deur! Vanavond komt Carla langs, dus dat belooft gezelligheid en geklets tot in de kleine uurtjes. Have a good weekend and enjoy!!! Xxx, Arwen

Spring-time-blues...

Datum: Tuesday, 27-5-2003

10.36 Ik wil het er niet over hebben, maar ik wil schrijven, praten en het moet gezegd... Ik ben een tuthola!!! Ergens heel diep weggestopt heb ik nog een herinnering aan een moeder van een vriendinnetje die ook altijd al in die bewoording uitdrukte wat ze van me vond: tuthola! Kenmerken? Niet echt, maar het past in het rijtje van 'muts' en 'doos' met een behoorlijke zweem 'gek' erdoor. Ik dacht dat ik er dit jaar aan zou ontkomen, maar kennelijk zorgde het slechte weer gewoon voor uitstel van mijn-jaarlijks-terugkomende-struggle... ONRUST!! Onrust tot je er gek van wordt. Ik voel het bloed door mijn aderen pompen, wil naar buiten, wil verliefd zijn, wil op vakantie, wil lekker languit met leuke mensen op het strand, wil terrasjes pakken en wil vóóral, vóóral niet zijn waar ik nu ben!!! Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel en ik weet dat als ik met dit gevoel NU niets doe, ik me strakjes zo leeg, alleen en verdrietig voel...

Just Because!

Datum: Sunday, 25-5-2003

16.38 Bijna etenstijd en ik zit nu pas frisgewassen en min of meer wakker aan mijn bureautje. Gisteravond ben ik heerlijk met Katja uit eten geweest en we hebben er meteen maar een avondje stappen aanvast geplakt. Nu gaat dat stappen van mij al steeds wat beter, maar toch nog even voor de mensen die ik gisteren ietwat beschonken heb lastiggevallen met dranklucht en vreemd geklets: Sorry jongens, I'm working on it!!! Maar goed, daarvoor niet mijn geschrijf... Vorige week beloofde ik mijn ouders een lekkere brunch en gisterenochtend begaf ik me dan ook op de fiets naar de winkel om lekkere broodjes, fruit en verse eitjes te halen. Zelf vind ik het fantastisch om af en toe de dag eens wat anders in te richten dan anders, maar regelmatig word ik ermee geconfronteerd dat dat niet voor iedereen geldt. Inmiddels aan tafel aangeschoven was mijn vader naarstig op zoek naar zijn ordinaire bruine boterham en mijn moeder zette na de brunch de koffie, want 'dat zijn we zo gewend'... Gewoontes zijn echt geweldig comfortabel. Zo weet iedereen bijvoorbeeld dat ik dinsdagavond niet bereikbaar ben; dat is mijn televisie-avond en die is heilig. Ik kan ook goed begrijpen dat mijn paps het fijn vind dat mijn moeder zo goed voor hem zorgt en hij op gezette tijden z'n natje en z'n droogje krijgt. Maar is het niet belangrijk dat we bij al die gewoontedingen die we doen af en toe eens nadenken waarom het eigenlijk gewoontes zijn? Vinden we die rituelen die we hebben daadwerkelijk zo prettig, of laten we ons in ons leven veel leiden door de just-because-instelling? Gaan mensen in juli op vakantie omdat dat moet, of omdat ze dat echt zo lekker vinden? Neem ik die wijntjes tijdens het stappen omdat ik ze lekker vind, of omdat een avond met een drankje niet meer dan 'normaal' lijkt te zijn. En sta ik op in de morgen omdat iedereen dat doet, of omdat ik de dag interessant genoeg vind om hem van het begin tot het einde te beleven? Nu kan ik bij de laatste vraag gelukkig antwoorden dat ik iedere ochtend toch wel weer wakker wordt met een gezonde dosis levenslust, maar bij veel dingen die ik doe moet ik toch eens stil gaan staan bij mijn motivatie. Bij veel dingen die wij als mensjes doen moeten we toch eens stil gaan staan bij onze motivatie!! xx

De keizerin die Sisi heette...

Datum: Friday, 23-5-2003

20.53 AAAAARRRGGGHHH, wat ben ik blij dat deze dag voorbij is!! Vandaag kwam ik erachter dat het niet alle dagen feest is en gelukkig maar, al die euforie werd een beetje te gek natuurlijk. Nee, vandaag gewoon weer eens een dagje ouderwets chagrijnig en voorzien van de complete dosis rothum. Wees dus gewaarschuwd!! Vandaag is eindelijk mijn loon gestort en dat betekent dat ik morgen een vlucht naar Wenen kan boeken. Al maanden geleden heb ik aan een oorspronkelijk-zwitserse-de-wereld-rondreizende-vriendin beloofd om haar op te komen zoeken zodra ze zich geïnstalleerd zou hebben in Wenen en dat moment is nu aangebroken! Als het allemaal meezit vlieg ik haar op 6 juni tegemoet voor een kort weekend lol maken. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, is ongeveer een jaar geleden in Zwitserland, dus wat zullen we elkaar veel te vertellen hebben!! Wat de stad betreft: Voor mij had de keizerstad altijd een beetje een imago van stoffig en oudbollig, dus ik ben erg benieuwd of dat beeld bevestigd gaat worden, of dat ik compleet verrast word. Ik hoop natuurlijk op het laatste... Maar goed, vandaag even helemaal niets meer!! Ik ga me verstoppen voor de wereld met een boekje in m'n bed en een hele liter thee. Liefs, Arwen

Miss Perfect

Datum: Tuesday, 20-5-2003

8.59 Al sinds ik me kan heugen, ben ik bezig met de lijn. Niet dat ik altijd op een streng dieet sta... absoluut niet zelfs. Maar ik ben me er wel altijd van bewust dat het ideaalbeeld aan de slanke kant is. Natuurlijk hoeven we geen barbies te zijn, maar -kom op zeg- het liefst natuurlijk wel! Zelf voer ik talloze gesprekken met vriendinnen over gezondheid en fit zijn en ik verorber de artikelen in mijn favoriete maandblad die gaan over een goede levensstijl. En iedere avond als ik in mijn bedje lig en vlak voordat ik mezelf in een diepe diepte voel glijden, glijden er ook altijd nog wat nieuwe goede voornemens door mijn hoofd. Het lijkt wel alsof we het nodig hebben met z'n allen; dat constante gestreef naar balans en ideaal. Maar wat nou als het lukt? Wat nou als het daadwerkelijk lukt om balans te vinden in je leven? Wat nou als het werkelijk lukt om die buikrollen om te vormen in buikblokjes? Je je niet meer schuldig kunt voelen omdat je te veel gedronken hebt de vorige avond en je dus eigenlijk in een perfecte balans bevindt? Ik heb er vroeger nooit zo bij stilgestaan, maar volgens mij houd je tijd over. En hoe kom je nou nog aan gespreksstof wanneer je niet meer kunt klagen over je buik, je werk of je mislukte relatie? Wat nou als je er na jarenlang gelul over niks achter komt dat 'niks' ook het enige is dat je te vertellen hebt?!

Kattebelletje

Datum: Monday, 12-5-2003

17.02 Alles is naar wens deze maandag; al was het weekend far too short! Zaterdag naar Veenendaal geweest en vanuit Groningen is dat best een hele onderneming. Maar goed, het was gezellig om grootouders, Lexa en Luc weer te zien en toen we ’s avonds laat weer thuiskwamen en nog even aan de wijn gingen, was de treinreis alweer vergeten en hadden we gelukkig nog een hele zondag voor de boeg. Zondag helemaal niks gedaan. Heerlijk! En nu dus weer aan het werk. Verders niks te klagen, niks bijzonders te vertellen. Hopelijk wordt het een leuke week!!! Groetjes, Arwen

Compleet Tevreden

Datum: Thursday, 8-5-2003

09.07 Weet je wat ik gek vind? Dat mijn ontevredenheid weg is! Ik ben tevreden en dat voelt gek. De afgelopen paar weken heeft een soort van heerlijk, comfortabel, warm gevoel bezit van mij genomen. Alles is goed, alles is heerlijk. Werk is leuk, vrienden zijn leuk, geld is goed, vakantie... Nu wil ik echt niet zeuren om het zeuren hoor, maar het voelt zo apart; zo anders! Zo zeg ik al weken oprecht tegen iedereen die er naar vraagt dat het écht goed met me gaat; had ik gisteren ineens zin om te sporten en vanochtend reisde ik fluitend en heerlijk verdiept in een boekje naar mijn werk. Ik vraag me af of de mensen om mij heen zich ook vaak zo heerlijk voelen. En ik vraag me ook af of dit gevoel ook wel blijft. Zal ik het dan eindelijk geleerd hebben? Dat tevreden zijn met jezelf en blij worden van het leven? En mag het eigenlijk wel? Ik bedoel... er is zoveel leed! Of zou het allemaal een gevolg zijn van de frisse blaadjes aan de bomen, lammetjes in de wei en een toevallige dosis energie? Als een paal boven water staat in ieder geval dat deze lente erg goed voor me is. En dat wens ik jullie allemaal toe!

Na Amerika

Datum: Tuesday, 6-5-2003

12.54 Weer terug naar het normale leven. Eergisteren zijn we weer op Europese bodem geland en is de vakantie officieel geëindigd. Wat een fantastische tien dagen waren dat zeg! Op donderdag kwamen we vroeg in de middag aan op vliegveld Newark. Het vliegveld is in New York, maar op zich moesten we nog best een behoorlijke afstand afleggen (ik ben natuurlijke de Nederlandse afstandjes gewend) voor we in Manhattan waren. Ongelooflijk hoe groot en indrukwekkend die stad is! De gebouwen zijn zo hoog, de straten zo breed en het is er zooo druk! Ik moet nog even een beetje op een rijtje krijgen wat we ook al weer allemaal gedaan hebben en wat ik ervan vond. Op dit moment is alles nog een beetje een grote brei in mijn hoofd. Zoveel indrukken... Binnenkort dus meer. Eerst weer even met twee benen op de grond! Xxx, Arwen

Reisbibbers

Datum: Tuesday, 22-4-2003

09.02 De 'Grote-reis-dag' komt steeds dichterbij. De telefoon gaat steeds vaker; mensen die toch nog even een goede reis willen wensen, tips hebben en natuurlijk wordt er ook regelmatig een sms'je de kant van Carla opgestuurd om mee te delen dat ik haast niet meer kan wachten tot het zover is. Nog twee nachtjes slapen. Nog één nachtje voor ik uit Groningen vertrek naar Carla toe en dan... dan nog maar een paar uurtjes! Zojuist heb ik de weersvoorspellingen nog even doorgenomen. Het regent pijpenstelen in de wereldstad. Kan mijn rokjes dus wel weer uit de tas halen. Scheelt weer ruimte. Mijn maag zit in de knoop en ik vraag me af hoe deze dag OOIT voorbij zal gaan. Nog niet vaak in mijn leventje heb ik me ergens zó op verheugd! Xxx Arwen

snif

Datum: Friday, 18-4-2003

16.15 Verschrikkelijk hoe je je het ene moment nog een compleet mens kunt voelen en het volgende moment een grote, lopende neus. Wat is dat toch met voorjaar en ziek zijn? Als een kleine kleuter heb ik de afgelopen paar dagen bij mijn ouders op de bank doorgebracht; totaal gevloerd en enkel nog in staat tot wat wazig gekreun en gezeur. De dagen na de griep zijn al niet veel beter; ik voel me lelijk, vies, snotterig, grauw en vooral lui. Maar goed, om er een positieve draai aan te geven, ik ben blij dat het nu gebeurt en niet over een week. Over een week ga ik naar New York namelijk. Samen met mijn lieve vriendinnetje Carla ga ik op avontuur. Op de wijde wereld in! Op bezoek bij een ander vriendinnetje dat druk bezig is met haar dromen verwezenlijken aan de andere kant van de wereld. Iedereen kent dat sprookje wel: Het meisje dat danseres wilde worden, maar door alle boze (lees: gefrustreerde) leraren constant onderuit werd gehaald, houdt vol en haalt uiteindelijk als een van de weinigen de eindstreep. Zij is dat meisje en haar naam is Saskia. Ik ben zo benieuwd naar hoe het met haar gaat, hoe ze daar leeft en ik vind het vooral zooooo gezellig dat we straks als drie mutsen door de Big Apple lopen! Mijn leven loopt jongens! Mijn leven loopt! And so does my nose! *Snif*

Vluggertje

Datum: Thursday, 10-4-2003

13.09 Even een snel berichtje vanaf mijn werk!! Jaja, wat heerlijk om dat weer te kunnen zeggen. Het is lang geleden sinds de laatste keer dat ik een pootje op mijn site achterliet, maar dat begint volgens mij een gewoonte te worden. Voortaan daarover dus niets meer, geen excuses, gewoon geen zin of geen tijd. *smiles* Het werkende leven bevalt echt heerlijk! Ik werk nu een maand bij DSC en langzamerhand begin ik te begrijpen waar iedereen het over heeft en begin ik de mensen die opbellen te herkennen. Het grote gat op mijn bankrekening wordt langzamerhand gedempt en ik word iedere dag een stukje gelukkiger. Morgen komt mijn zus met mijn kleine neefje (Luc, hij is nu een maandje of negen). Luc blijft logeren terwijl zijn mama met haar vent leuke dingen gaat doen en tante Arwen mag zaterdag oppassen. Zondag zullen ook zijn opa en oma thuis zijn en wordt het een dolle en gezellige boel. *smiles nog wat meer*. Ik hoop alleen dat het allemaal goed gaat. Zelf ben ik altijd en overal de jongste geweest en erg veel ervaring met kleine kiddies heb ik dus niet. Maar het komt goed... toch? Liefs, Arwen

Olé olé olé olé!!

Datum: Friday, 7-3-2003

22.37 Eindelijk! Wat ben ik blij dat ik hier nu zit, met een laptop op schoot en een stukje tikkend voor op mijn site. Er is bijna niets zo vervelend als weten dat je iets moet doen en dan niet de tijd nemen om het ook daadwerkelijk te doen. Hier zittend heb ik geen flauw idee wat het dan is dat ik zo nodig moest tikken, maar toch... niks is te gek wanneer ik op zoek ben naar rust in mijn kop en een bevredigd gevoel. Zo kan ik bijvoorbeeld tien keer op een dag mijn kamer opruimen, dan voelt mijn hoofd namelijk ook meteen lekker opgeruimd. Of wat dacht je van het hele jaar niet sporten en dan in een keer een hele week ren-je-rotten?! Alleen maar omdat het zo'n fantastisch voldaan gevoel geeft. Of een woordenboek uit je hoofd leren, zodat je je daarna zo heerlijk geleerd kunt voelen?! Anyway -- hier zit ik nu dan. Vanaf nu weer regelmatig een update. Hopelijk wordt mijn leven de aankomende tijd een beetje interessant. Maandag ga ik in ieder geval wel van start met mijn nieuwe baan; vanaf deze dag zal ik mezelf secretaresse mogen noemen en daar heb ik ontzettend veel zin in, maar ik vind het ook doodeng. Fingers crossed dus! Ik zal jullie op de hoogte houden van hoe het is gegaan. Liefs, Arwen